திங்கள், ஏப்ரல் 27, 2015

இதற்கே தானே ஆசைப்பட்டீர்கள்!


இதற்கேதானே ஆசைப்பட்டீர்கள்!
வா.மு.கோமு.

நம்மைச் சுற்றிலும் நடப்பனவற்றை இப்படியெல்லாம் நடக்கிறதென, வேதனையான விசயங்களை கூட ஐயோ என்ற பரிதவிப்பு இல்லாமல் சொல்லிக் கடந்து போகிறோம்தினச்செய்திகளைத் தரும்  பத்திரிக்கைகளில் தொடர்ந்து பாலியல் வன்முறைகள் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றனகிழவர்கள் சிறுமிகளை பாலியல் துன்புறுத்தல் செய்கிறார்கள்  என்கிற தகவல் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. கிழவர்களைக் கண்டால் குழந்தைகளை வீட்டில் வைத்திருக்கும் பெற்றோர்கள்  வீணான கற்பனை செய்து பயப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு எந்தப்புற்றில் பாம்பு இருக்கும் என்று தெரியாது தான். ஆகவே புற்று என்றிருந்தால் பாம்பு இருக்கும் என்பதாக நம்புகிறார்கள்.

இண்டர்நெட்டில் பாலியல் வலைதளங்கள் இயங்குவது அனைவருக்குமே தெரியும். அவைகள் பல காமுகர்களின் வெறியைத் தணிக்கும் வேலையை செவ்வனே செய்கின்றன என்று தான் படுகிறது. அவைகள்  ஜப்பான், இந்தியா, சீனா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா என்று பல தேசத்து ஆண் பெண் உறவுகளை  பிரித்து வைத்து வீடியோக்களாக பதிவேற்றி வைத்திருக்கின்றன. ஆண் பெண் உடலுறவில் பல்வேறு வகை மாதிரிகளையும் பிரித்து வரிசைப்படுத்தி பார்வையாளர்களுக்கு சிரமத்தை குறைத்து வைத்திருக்கின்றன.

எனக்கு ஆச்சரியம் என்னவென்றால் யார் இவைகளை இப்படி புத்தக லைப்ரெரி மாதிரி மெனக்கெட்டு சேகரித்து அதன் வகைகளைப் பிரித்து  வைக்கிறார்கள்? என்பது தான். எம்.எம்.எஸ் என்றும், ஸ்கேண்டல் என்றும் ஹோம் என்றும் லெஸ்பியன் என்றும் கிளாசிக் என்றும் கே என்றும் இவற்றில் பிரிவுகள் இருக்கின்றன. இவைகளில் தினமும் மணிக்கொருமுறை புதிய வீடியோக்கள் ஏற்றப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன.

அவற்றில் ஒவ்வொரு ஆடவனும் தன் சாமார்த்தியத்தை நிறுபித்துக் காட்ட வேண்டுமென்றும், தன்னுடைய வீடியோவும் அதில் இடம்பெற்றிருக்க வேண்டுமென்றும் நினைக்கிறாகளோ என்று தான் படுகிறது. ஒரு அரசாங்க லைப்ரேரியில் தன் புத்தகமும் இருக்க வேண்டுமே! என்று எழுத்தாளன் ஆசைப்படுவது போல. ஒவ்வொரு லைப்ரேரியிலும் தாங்கள் வெளியிட்ட புத்தகங்கள் அனைத்தும் இருக்க வேண்டுமென ஒரு பதிப்பகத்தார் ஆசைப்படுவது போல.

இவற்றில் ஒரு ஆண் தான் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் பெண்ணுக்குத் தெரியாமல் தன் அலைபேசியில் பதிவு செய்து அதை வலையேற்றுவதும் நடக்கிறது. அந்த வீடியோக்களுக்கு ரசிகர்கள் பலர் இருக்கிறார்களாம். போக பெண்கள் குளிக்கும் காட்சியை திருட்டுத்தனமாக எடுத்து வலைதளத்தில் ஏற்றப்படுகிறது. பாலியலில் ஒரு மனிதனுக்கு என்னவென்ன வக்கிரங்கள் இருக்கிறதோ அவை அனைத்துமே வீடியோக்களாக ஏற்றப்பட்டு லட்சக்கணக்கில் கிடக்கின்றன.

இதில் பெண்களே தங்கள் உடல் அழகை ரசித்து சுயமைதுனம் செய்து கொள்வதை பார்த்து ரசித்ததோடு ஓயாமல்  அவற்றை வலைதளத்தில் ஏற்றி விடுகிறார்கள்வக்கிரங்கள் ஆணிடமும் பெண்ணிடமும் சம அளவிலேயே இருக்கின்றன என்பதை இந்த வலைதள ரசிகர்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இம்மாதிரியான வலைதளங்கள் மனிதர்களின் அளவுகடந்த பாலியல் இச்சையை தீர்க்கும்  பணியை செவ்வனே செய்து கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளும் இல்லாவிட்டால் செய்தித் தாள்களில் இன்னமும் அளவுக்கு அதிகமான சம்பவங்கள் தான் நடந்ததாக அச்சேறிக் கொண்டே இருக்கும். இந்த சமயத்தில் பாலியல் கல்வியின் தேவையை அனைவருமே உணருகிறோம்.

இந்த வலைதளங்களின் பார்வையாளர்கள் என்று ஆண்களும் பெண்களும் சரிசமமாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் யாரும் இந்த வீடியோக்களை சும்மா பொம்மை பார்ப்பது போல பார்க்க வருவதில்லை. பெண்ணானவள் பல ஆண்களின் உடல் அழகை காணவும், ஆணானவன் பலவித பெண்களின் உடல் அழகை காணவுமே வருகிறார்கள்.

பாலியலில் பலவித விருப்பங்கள் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கின்றன. லெஸ்பியன் உறவுக்காரர்கள் வலைதளத்தில் லெஸ்பியன் பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். பின்புற உறவில் ஆர்வமும் காமமும் உடையவர்கள் அந்தப்பிரிவிலேயே இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் இங்கு நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பொதுவாக மனிதர்கள் பாலியல் உணர்வுகளை உள்ளுக்குள் மறைத்து வெளியே மறுத்துப் பேசியே வருகிறார்கள். பெண்கள் வெளியே அதுவொரு கெட்ட சமாச்சாரம் என்றே பேசுகிறார்கள். அப்படியானவர்களின் காம இச்சையை தீர்க்கும் விதமாக இந்த வலைதளங்கள் செயல்படுகின்றன.

முன்பெல்லாம் மலையாள, ஆங்கில பி கிரேடு படங்கள் தான் ஆண்களின் காம் இச்சையை தீர்க்கும் வடிகாலாக இருந்து வந்தன. ஒரு திரைப்படத்தில் இரண்டு பெண்கள் நடித்திருந்தால் அந்த இருவருமே குளிக்க எப்போது செல்வார்கள்.. என்று காத்திருக்கும் முகங்கள் திரையரங்கில் நிறைந்திருந்தன. அது அரைகுறையாய் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்  படுக்கையறையில் கணவனின் நண்பனோடு எப்போது உருளுவார்கள்? என்று காத்திருந்தார்கள். அப்படி ஏதேனும் காட்சிகள் திரைப்படத்திலேயே இல்லாவிடினும் தியேட்டர்காரர்கள் பிட்டுப்படங்களை இணைத்து  ரசிகர்களின் காம இச்சையை தீர்த்தார்கள். அதற்காக அவர்கள் மாமூல் கொடுத்து அழுதார்கள்.



இன்று இணையதளத்தில் ரசிகர்களை திருப்திப்படுத்துவர்கள் தனக்குத் தானே என்ற திட்டத்தின்படி செயல்படுகிறவர்கள். ரசிகர்களே ரசிகர்களை  திருப்தியுறச் செய்கிறார்கள். இந்த வலைதளங்கள் தீமைகளை உற்பத்தி செய்கின்றன என்று ஒருசாரர் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடலாம். மார்க்கெட்டில் வரும் சில சோப்புகள் சிலருக்கு உடலில் ஒவ்வாமையை கொடுக்கத்தான் செய்யும். அந்தச் சோப்பு செரியில்ல  .. வேற போட்டுப் பாக்கணும்! என்பார்கள். அப்படித்தான் எதுவும்.

குண்டாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்காது. சிவப்பாக இருக்கும் ஆண்களை சில பெண்களுக்குத்தான் பிடிக்கும். உண்ணும் உணவிலிருந்து எல்லாவற்றிலும் தான் தீமைகள் இருக்கின்றன. பறவைக்காய்ச்சலில் இருந்து கண்ட காய்ச்சல் எல்லாம் சிக்கன் உணவிலிருந்து தான் மனிதர்களுக்கு வருகின்றன என்கிறார்கள். சாப்பிட வேண்டாம் என்று சத்தமில்லாமல் அதிகாரிகள் கூறி விடுவார்கள்ஒருகிலோ சிக்கனின் விலை இன்னமும் குறைந்தபாடில்லை. அதை உண்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஓரளவு குறைந்திருந்தால் இந்த நேரம் அதன் விலையும் இறங்கியிருக்குமே!

ஞாயிறுகளை நடுத்தரவர்க்கம் சிக்கன் உணவை வைத்தே கழிக்கின்றன. ஊசியிடப்பட்டு அதிவேக வளர்சியில் வளரும் இந்தக் கோழிகளால் உடலுக்கு தீங்குண்டு என்பது அவர்கள் அறியாத விசயமல்ல. தவிர நாக்கு ருசி என்று ஒன்று பழகிப்போனதாகவே இருக்கிறது. தொட்டில் பழக்கம் சுடுகாடு வரை என்பது போலத்தான். கள்ள உறவுக்கு என்றொரு மதிப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது. திருட்டு மாங்காய்க்கு ருசி அதிகமிருப்பது போல! மேலும் எம் முன்னோர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்களே.. கிளி மாதிரி பொண்டாட்டி இருந்தாலும் கொரங்கு மாதிரி ஒரு கூத்தியாவும் வேணுமாம்.

நாம் தவறுகளை சுட்டிக்காட்டி கோஷம் எழுப்புவதால் நாளை தவறுகளே நடக்காமல் போய்விடுமா என்ன? பெட்ரோல் விலையேற்றத்தைக் கண்டித்து கோஷம் எழுப்பப்படுகிறது என்றால் 30 காசு குறைக்கப்பட்டதாக அறிவிப்பு வரும். ஒவ்வொரு பெட்ரோல் பங்குகளிலும் தங்கள் வண்டிக்கு பெட்ரோல் நிரப்புபவர்கள் விசாரித்துக் கொண்டா நிரப்பிக் கொள்கிறார்கள்? அப்படி குறைந்த 30 காசு என்னவாயிற்று? என்று விபரமாக கேட்டால், ‘எங்களுக்கு இன்னும் ஆர்டர் வரலை சார்என்பார்கள். எரியுற வீட்டில் எது கிடைத்தாலும் மிச்சம் தானே! என்கிற கணக்கு தான் இது.

இப்படி தவறுகள் என்பன மட்டுமே நம்மைச் சுற்றிலும் நடந்தவண்ணமே இருக்கின்றன. தவறுகள் மட்டுமே வெளிச்சமிட்டும் காட்டப்பட்டு வருகின்றன. மக்களுக்கு தவறுகள் மீது தான், அதைப்பற்றி அறிந்து கொள்வதில் தான் ஆர்வம் குவிந்திருக்கிறது. தவறை தவறே இல்லாமல் செய்வதெப்படி? என்பதை அறிந்து கொள்வதில் ஆர்வமாய் இருக்கிறார்கள்.

திருப்பூர் மாவட்ட தலைமை அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்ற பெண் பிரசவ வார்டில் அனுமதிக்கப்பட்டார். குறைப்பிரசவத்தில் ஒரு பெண் குழந்தையை ஈன்றெடுத்தார் அவர். குழந்தையின் எடை 1300 கிராம் இருந்ததால் இன்குபேட்டரில் வைக்கப்பட்டது. மறுநாள் காலை குழந்தைகள் சிகிச்சைப்பிரிவுக்கு டாக்டர்கள் வந்த போது ஈன்றெடுத்த தாயைக் காணோம். போலீசாருக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது.

மருத்துவமனைக்கு தனியாக வந்த அந்தப்பெண் பதிவேட்டில் பிருந்தா வயது 19, கணவர் பெயர் குமார், கே.ஆர்.எஸ் லே அவுட், டைமண்ட் தியேட்டர் எதிரில், திருப்பூர். என்று முகவரி கொடுத்திருக்க போலீசார் விசாரிக்கையில் முகவரி போலியானது என்றும், அந்தப்பெண் திருமணமாகாதவள் என்பதும் தெரியவந்தது. அந்தப்பெண் குறித்து போலீசார் விசாரித்தவண்ணமிருக்கிறார்கள்.

அந்தப்பெண் மீண்டும் இன்னொரு காதலனை தேடிப்பிடித்து குடும்ப வாழ்க்கை வாழலாம். மிக தைரியமான பெண் என்று தான் தெரிகிறது. 100 ரூபாய் மாத்திரையில் முடிந்திருக வேண்டிய விஷயம் என்று அந்தப் பெண்ணுக்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது. இதுவே கிராம சூழ்நிலையில் வாழும் பெண் என்றிருந்தால் தற்கொலை முடிவுக்கு சென்றிருக்கக்கூடும். பிள்ளை ஒன்று பெற்றாள், விட்டு விட்டுப் போய் விட்டாள் என்ற தகவலை வைத்து குட்டி ஜப்பானில் போலீசார் எந்தப்பெண் என்று தேடுவார்கள்/ நாள் ஒன்றிற்கு நகரில் ஒரு பிரச்சனையா நடக்கிறது?

கடந்த 20 வருடங்களில் இந்தியாவில் 20 கோடி குழந்தைகள் கருவிலேயே அழிக்கப்பட்டு இருப்பதாக சமூக நலவாரியம் தெரிவிக்கிறது. 3 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை பெண்களுக்கு எதிராக குற்றம் இந்தியாவில் நடக்கிறது. 9 நிமிடங்களுக்கு ஒருமுறை கணவராலோ, உறவினராலோ கொடுமைகளுக்கு பெண்கள் ஆளாகிறார்கள். 15 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை பெண்கள் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாக்கப்படுகிறார்கள். 29 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை ஏதாவது ஒரு பெண் கற்பழிப்புக்கு ஆளாகிறாள்.

தமிழகத்தில் 560 ஸ்கேன் மையங்கள் கொண்ட அரசு மருத்துவமனைகள் உள்ளன. 8 மரபணு ஆய்வுக்கூடங்களும், 3943 அல்ட்ரா சவுண்ட் சோதனைக் கூடங்களும், 38 கருத்தரிப்பு மையங்களும், 11 குரோமோசோம்கள் குறித்து ஆராயும் ஆம்னியோ சென்சிடிங் மையங்களும் பதிவு பெற்று இயங்குகின்றன.

இவற்றை அதிகாரிகள் முறையாக கண்காணிப்பதில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட மையங்களில் பெண் குழந்தைகள் கருவிலேயே கண்டுபிடிக்கப்பட்டு மருத்துவர்கள் மூலம் கொலை செய்யப்படுகின்றன. எங்களுக்கு பெண் குழந்தை தான் வேண்டுமெனச் சொல்லும் தம்பதியினரை இனியேனும் தனித்து பாராட்டி அரசாங்கம் சலுகைகளை வழங்கலாம்.

ஒரு காலத்தில் பெண் குழந்தைகளுக்கு கள்ளிப்பால் கொடுப்பார்கள். இப்போது வயிற்றில் உயிர்த்துடிப்போடு இருக்கும் பெண் சிசுக்களை துண்டு துண்டாக வெட்டியெடுத்து கொலை செய்கிறார்கள். மருந்துக்கடைகளில் கருக்கலைப்பிற்கான மாத்திரைகள் டாக்டரின் பரிந்துரை இல்லாமலேயே கிடைக்கிறது. கருக்கலைப்பிற்கு மருத்துவமனைகள் வாங்கும் தொகைகள் என்று பார்த்தால் மூன்று மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 3000 ஆயிரம் ரூபாயும், ஐந்து மாத கர்ப்பத்தைக் கலைக்க 6000 என்றும் ஏழுமாத கர்ப்பத்தைக் கூட பணத்திற்காக மருத்துவர்கள்\ கலைப்பதாகவும் கூறுகிறார்கள்.

கணவரின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கணவரின் குடும்பத்தின் நிர்பந்தத்தாலோ அல்லது கள்ள உறவினாலோ சிசுக்கலைப்பிற்காக பெண்கள் மருத்துவமனைக்கு பரிதாப ஜீவன்களாக வருகிறார்கள். கருக்கலைப்பு என்பது சட்ட ரீதியாகவும், உடல் ரீதியாகவும் தவறான ஒன்று. பணத்தைக் கொடு கருவுவைக் கலைத்து அனுப்புகிறோம் என்று மருத்துவமனைகள் செயல்படுவது மருத்துவத்திற்கு அழகல்ல.

குழந்தையின்றித் தவிப்பவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் கூட இருக்கிறார்கள். குழந்தை வேண்டுமென கோவில் கோவிலாய் சுற்றுபவர்கள் உங்களைச் சுற்றிலும் இருகிறார்கள். குழந்தை என்பது ஒரு உயிர். மருத்துவர்கள் கருக்கலைப்பிற்கு வரும் பெண்களின் கணவர்களை வரவழைத்துப் பேசலாம். ஆனால் டெங்கு, பறவை, மர்மக்காய்ச்சல் என்று மருத்துவமனையில் கூட்டம் நிரம்புவதால் அதற்கெல்லாம் அவர்களுக்கு நேரமில்லை.

பிழைக்க வழி சொல்லுங்கள் நண்பா! என்றொருவர் வந்தார். இருக்கே! என்றவன் தீபாவளி பலகாரச்சீட்டு ஆயிரம் அடித்து மாதா மாதம் வீடு வீடாய் சென்று தொகை வாங்கி சேர்த்துடா! என்றேன். கொஞ்சம் யோசித்தான் அதன் விளைவுகளை. கடைசியாக நல்லதாகத்தான் படுகிறது என்றான். தீபாவளி நெருங்கும் சமயம் ஊரை காலி செய்து விட்டு ஓடி விடு! என்றேன்.
அடுத்ததாக கேரளாவுக்கு அரிசி கடத்துடா! என்றேன். ஐயோ நண்பரே! என்றான். இப்ப நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? என்றான் என்னிடமே! தீவாளி செலவுக்கு பைக்கு திருடி வித்தேன். தீபாவளி முடிஞ்சு பிடிச்சாங்க, உள்ளார உக்காந்துட்டு வர்றேன், என்றேன். சீட்டு ஒன்னு சேர்த்தலாம்னு இருக்கேன்டா அடுத்ததா  மூனு மாசத்துக்கு ஒருக்கா 4000. மொத்தம் பதினஞ்சு பேரு.. உன் பேரை சேர்த்திக்கறேண்டா.. என்றதும் எஸ்கேப்டா சாமி! என்றோடினான்.

மகளைச் சீரழித்த வளர்ப்புத் தந்தை, பணத்துக்காக மைனர் மகளை விபச்சாரத்தில் ஈடுபடுத்திய தந்தை, ஓடும் ரயிலில் இருந்து தள்ளப்பட்ட இளம்பெண் உயிருக்கு ஊசல் என்று கேரளாவிலும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நடக்க, அந்தப் பட்டியலில் கிட்னியை விற்க ஒப்புக்கொள்ளா விட்டால் மகனைக் கொன்று விடுவேன் என மிரட்டிய காதல் கணவனின் பேச்சைக் கேட்டு சிறுநீரகத்தை விற்ற இளம்பெண் மஞ்சு சமீபத்தில் ஆங்கிலப்பத்திரிக்கைக்கு தந்த பேட்டியில் கூறியது…

கொச்சியில் டீ எஸ்டேட்டில் நான் வேலையில் இருந்தேன். அதே டீ எஸ்டேட்டில் சேல்ஸ் பிரதிநிதியாக வேலை பார்த்த பினு என்பவரை 2005ல் சந்தித்தேன். பஞ்சும் நெருப்பும் பற்றிக் கொண்டதால் இருவரும் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் திருமணம் செய்து அந்த தீயை அணைத்தோம். தீ அணைந்த ஒரு வருடத்தில் ஆண் மகவு ஒன்றை ஈன்றெடுத்தேன். பினுவின் குடும்பம் 2009ல் கடுமையான கடன் தொல்லையில் சிக்கித் தவித்தது.

அதே நேரத்தில் தனது நண்பர் ஒருவர் சிறுநீரக நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், அவருக்கு மாற்று சிறுநீரகம் தேவைப்படுவதாகவும் எனது சிறிநீரகத்தை விற்றால் 10 லட்சம் தொகை கிடைக்குமெனவும், அதை வைத்து கடன்களை தீர்த்து விடலாமென்றும் பினு கூறினார்.நான் அதற்கு, கிசுக்கணும்!  உன்னுதை வித்துக்கோ, கடனைக் கட்டிக்கோ! என்றேன். எனது மகனை தூக்கிப்போய் சினிமா பணியில் கொன்று விடுவேன் என்று மிரட்டினார் பினு. தாய்ப்பாசத்தால் சம்மதித்தேன். அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு பினுவைக் காணவேயில்லை. பினு எஸ்கேப் ஆகிவிட்டதை தெரிந்து கொண்டேன். பல இடங்களில் தேடியும் பினுவைக் காணாததால் 2011ல் புகார் கொடுத்தேன்.

இந்தப் பெண்ணின் பேட்டியிலிலிருந்து நம் தமிழ்ப்பெண்கள் ஏதாவது உணர்ந்து கொள்வார்களா? என்றே யோசித்தேன். ஏற்கனவே கழுதைப்புலியை முறத்தால் விரட்டிய பாரன்பரியத்தில் வந்த பெண்கள் தான் இன்று கரப்பான் பூச்சிக்கு பயந்து காதலன் மீது தாவிக் குதிக்கிறார்கள்.

மாரியம்மன் கோவிலில் அம்மன் சிலை மீது பச்சைக்கிளி ஒன்று வந்து அமர்ந்து கொண்டதாம். கோவில் நிர்வாகிகள் கூறுகையில் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாக பூஜை நடந்து கொண்டிருந்த போது இடது கண்ணில் காயத்துடன் பறந்து வந்த கிளி கர்ப்பக்கிரகத்தினுள் சென்று அம்மன் சிலை மீது உட்கார்ந்து கொண்டது. அன்று முதல் கிளியை வெளியே கொண்டு வந்து விட்டாலும் மீண்டும் அம்மன் சேலையைப் பிடித்து மேலேறி உட்கார்ந்து கொள்கிறது.

பூசாரி கூறுகையில் அபிஷேகம் செய்யும் போது கீழே இறங்கி வந்து விடுகிறது. மற்ற நேரங்களில் அம்மன் மீதே அமர்ந்திருக்கிறது. இரவு கோவிலை பூட்டும் போதும் கருவறையை விட்டு வருவதில்லை. பழம், பொங்கலை விரும்பி சாப்பிடுகிறது. அர்ச்சனை செய்யும் போதோ, மணி அடிக்கையிலோ பயப்படுவதில்லை.

சுற்று வட்டார பொதுமக்கள் கூட்டமாய் வந்து கிளியை பார்த்து வணங்கிச் செல்கின்றனர். முன்பு மாட்டின் கண்ணில் ஒரு தலைவர் தெரிகிறார் என்று கும்பல் கூடியது. வருமானம் இல்லாத கோவில்களில் நல்ல பாம்பாட்டியிடம் பேசி பல் பிடுங்கிய பாம்பை சிலை மீது நீண்ட வாக்கில் படுக்க வைத்து விட்டால் கோவிலில் கூட்டம் கூடும். சர்க்கஸ் கம்பெனியாரிடம் பேசி புலி, சிறுத்தை என்று கூட முயற்சிக்கலாம். குரங்கை வைத்து தீபாராதனை காட்டலாம். ஜனங்களுக்கு எல்லாமே அதிசயம் தான்.

இருமுடி ஏந்தி சபரிமலை சென்ற +2 மாணவனை காட்டு யானை மிதித்துக் கொன்றது. அவனுடன் சென்ற ஆறு பேரையும் யானை தாக்கியதில் அவர்கள் காயமடைந்தனர். நம் ஆட்கள் எதையும் உருப்படியாக செய்வதேயில்லை. மாலை போட்டு விட்டேன் என்று சொல்லி டாஸ்மார்க் பாரில் நிற்பான். குடியை சிலநாட்களேனும் விட்டொழிப்போம் என்பதற்காக மாலை போட்டுக் கொள்வான். பின் மாலை நேரத்தில் மாலையை கழற்றி வீட்டில் சாமி பட்த்தின் முன்பு வைத்து விட்டு வந்து குவாட்டர் குடிப்பான் மீன் சில்லி சாப்பிட்டபடி. வாயில் சிகரெட் புகையும். பின்பாக வீடு சென்று குளித்து துன்னீரு பூசுக் கொண்டு மீண்டும் மாலையை அணிந்து கொள்வான். போக இதை நான் தவறென சொல்ல மாட்டேன். அது அவன் பிரியம்.

மனைவியின் பாலியல் டார்ச்சர் பொறுக்க முடியாமல் சர்க்கரை வியாதிக்காரன் அதற்காகவே பயந்து முருகனுக்கு, ஐய்யப்பனுக்கு என்று மாலை போட்டுக் கொள்வது பரிதாபத்திலும் பரிதாபம் தானே!. சபரிமலைக்குச் சென்ற வேன் கவிழ்ந்து ஆறு பேர் மரணம் என்று படிக்கிறோம். தப்பு செஞ்சுட்டு சாமியத் தேடிப்போனா இப்படித்தான் நடக்கும் என்று சமாதானம் பேசிக் கொள்கிறோம். நம் டாஸ்மார்க் சாமி லெக் பீஸ் கடித்துக் கொண்டே சியர்ஸ் போட்டு அடிக்கிறது.

000

Post Comment

புதன், ஏப்ரல் 22, 2015

சிறுகதைகள் பத்து பிடிஎப்

எனது சிறுகதைகள் பத்து உருப்படியை நண்பர்கள் டவும்லோடு செய்து பிடிஎப் புத்தகமாக வாசிக்கலாம்!
http://freetamilebooks.com/ebooks/vaamuko10stories/



000

Post Comment

சனி, ஏப்ரல் 18, 2015

ஆவாரங்காடு புத்தகப் பார்வை



தமிழில் வட்டார வழக்கு நாவல்களுக்கு என்று ஒரு தனி இடம் இன்றுவரை இருக்கிறது. அது இலக்கிய வகைமையில் ஒன்று. தீவிர இலக்கியம் சார்ந்து இயங்குபவர்கள் வட்டார வழக்கு படைப்புகளை பாராட்டி மகிழ்கிறார்கள். எனது கள்ளி என்கிற முதல் நாவல் வெளிவந்த போது அது என் நண்பர்களுக்கே பிடிக்காத படைப்பாக போனதற்கு காரணம் இன்று வரை எனக்கு புரியவில்லை. அதாவது நான் அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த பல விசயங்களை அவர்கள் எழுத்தில் பார்க்கையில் ஒரு போதாமையை உணர்ந்து பேசினார்கள். அவர்களை நல்ல வாசிப்பாளர்கள் என்று பலகாலம் நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.


எழுதிய எழுத்தை சற்று தள்ளி நின்று பார்க்கும் பக்குவத்திற்கே நான் இப்போது தான் வந்திருக்கிறேன். முக்கிய எழுத்தாளர்கள் பலர் பொதுத்தமிழில் ஏன் எழுதுகிறார்கள்? என்றெல்லாம் இப்போது தான் புரிகிறது. ஆனால் இலக்கியத்தில் ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது. கொங்கு மண்ணில் எனக்கும் முன்பாக மண் சார்ந்த படைப்புகளை எழுதியவர்கள் என்றொரு லிஸ்ட் போடுகிறார்கள். இனி எனக்குப் பின்பாக எழுத வருபவர்களின் லிஸ்ட் தயாராகி விடும். அதற்குள் நான் பொது தமிழுக்கு ஓடி விடுவேன்.


இலக்கியம் என்பது தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்க அல்லது மண்ணின் மணத்தை எழுத்தில் குவிக்க உகந்ததான ஒன்றல்ல! இலக்கியம் ஒருவனிடம் தொடர்ந்து படைப்புகளை கேட்டுக் கொண்டு நிற்பதில்லை. திரும்பத் திரும்ப நான் உணருவது ஒன்று தான். இன்றைய இலக்கிய வாசகர்களின் தரம் மிக உயர்வான ஒன்று. ஒன்றையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறான் என்று இரண்டு நாவல்களை படித்ததும் சொல்லி விடுவார்கள். இது கமர்சியல் எழுத்துப் பக்கம் குறைவு. குறைவு என்று சொல்வதை விட அங்கு அப்படி ஒன்று இல்லை. எழுத்தாளர்களின் ஒரே விதமான எழுத்தை கமர்சியல் வாசகர்கள் தொடர்ந்து விரும்புகிறார்கள்.


நேரம் போவதற்காக வாசிப்பது என்பது வேறு தான். நேரத்தை பயனுள்ளதாக ஆக்குகிறோமா? என்று வாசகனே கேள்வியை வைத்துக் கொண்டு வாசிக்கும் பக்குவம் என்பது வேறு தான். சொல்ல வேண்டியனவற்றை சொல்லி முடித்த பின் ஜெயகாந்தன் தன் எழுத்துப் பணியை முடித்துக் கொண்டார். திரும்பத் திரும்ப ஒரு சாரரின் வாழ்க்கை முறையை எழுத்தில் சொல்லிச் செல்வதில்  அவருக்கான சலிப்பு அது எனக் கொள்ளலாம். அவர் எழுத்தில் அடுத்த கட்டத்திற்கு செல்ல முயற்சி எடுக்கவில்லை. அல்லது அடுத்தகட்டம் என்பது பற்றி தெரியவில்லை. அதற்கு அவரது கல்வியறிவை கூட இப்போது குறையாக சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

ஜெயகாந்தன் என்றுமே இலக்கியம் என்ற வகைமைக்குள் வைத்து தனது கதைகளை எழுதவில்லை. அவர் பறந்துபட்ட வாசகர்களுக்கான எழுத்தை மட்டுமே எழுதினார். இலக்கிய வாசிப்பாளர்கள் யாரும் அவர் புத்தகங்களை சேமிக்கவில்லை. எழுத்தின் தரத்தை இலக்கிய அபிமானிகள் ஒரே புத்தகத்தில் கண்டு கொள்வார்கள். இன்று வரை கள்ளியை தவிர்த்து நாவலே எழுதவில்லை என்று என்னையும் சொல்கிறார்கள். நான் அவர்களுக்கு சொல்வதும் இது தான். கள்ளி அங்கீகாரத்திற்காக எழுதப்பட்ட நாவல் அல்ல. அது போல பல நாவல்களை நான் எழுத முடியும். போலியாய் செய்து கொண்டிருக்க அல்லது நடித்துக் கொண்டிருக்க என்னால் இயலாது. கள்ளிக்கு பிற்பாடு சயனம் மட்டுமே அதே போல கொஞ்சம் திணித்து  எழுதிய நாவல்.


ஆவாரங்காடு நாவல் ஒரு கவிஞரால் எழுதப்பட்டது என்பதே இந்த புத்தகத்தின் முதல் ஆச்சரியம். அடுத்த ஆச்சரியம் கவிதை போன்ற எழுத்து நடை இந்த நாவலில் எங்கும் இல்லை. ரத்தினமூர்த்தியை இந்த நாவல் வழியாக முதலாக வாசிப்பவன் அவர் ஒரு கவிஞர் என்றால் ஆச்சரியமே அடைவான்.


கொங்கு கிராமியம் பேசும் எழுத்துகள் என்றும் வட்டார எழுத்துகள் என்றும் ஆர். சண்முகசுந்தரம் நாவல்கள் வழியாகத்தான்  இப்படியான பேச்சுகளே எழுந்தன. ஆர். சண்முகசுந்தரம் தான் எழுதுவது கொங்கு கிராமிய எழுத்து என்று சொல்லிக் கொண்டெல்லாம் எழுதவில்லை. அவருக்கு தெரிந்த மொழியை அவர் எழுத்தில் கொண்டு வந்தார். அவர் சிறந்த கதை சொல்லி தான். அதற்கு அவரின் நாகம்மாள் என்ற படைப்பே அத்தாட்சி. அதுவும் தவிர அவர் பல நல்ல படைப்புகள் எழுதியிருந்தாலும் நம் இலக்கிய முன்னோர்கள் அல்லது ஆசான்கள் அவரை ஒரே ஒரு நாகம்மாள் படைப்போடு ஒரு கொங்கு எழுத்தாளனை முடித்துக் கொண்டார்கள்.


இப்போது நான் அந்த ஒன்றையும் ஒதுக்குகிறேன். ஆர்.சண்முகசுந்தரம் எழுதிய படைப்புகளை தற்போதைய வாசகன் படித்தறிய வேண்டிய தேவைகள் இல்லை. ரத்தினமூர்த்திக்கு ஆர்.சண்முகசுந்தரம் யார் என்று கூடத் தெரியாது. அவரது படைப்புகள், தான் எழுதிய சிவன்மலை, திருப்பூர் பகுதிகளை வைத்துத் தான் என்பதுவும் தெரியாது. இவர் ஆர். சண்முகசுந்தரத்தை வாசித்திருந்தால் இப்படியான ஒரு கிராமிய வாழ்வியலை பதிவாக்கி இருக்க முடியாதுஆக ஆவாரங்காடு நாவல் முந்தைய கொங்கு எழுத்தாளர்களின் எழுத்தை தக்கவைத்துக் கொண்டு தமிழில் முழுமையான வட்டார அரிதாரம் போட்டு வந்திருக்கும் சமீபத்திய நாவல் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.


வட்டாரம் என்பது திருப்பூர் என்ற நகரத்தை சார்ந்து எழுதினாலே அதற்குள் அடங்கி விடும். அதுவே பொதுத் தமிழில் எழுதப்படுகையில்  பறந்துபட்டு சென்றுவிடும் என்கிறார்கள். இதனால் தான் தொடர்ந்து ஒரு ஏரியாவில் இயங்க கொஞ்சம் பயமாயும் இருக்கிறது. யாரின் வார்த்தைகளுக்கும் மதிப்பு கொடுப்பவன் நான். சும்மா ஒரு விசயத்தை என் காதில் போட்டு விட்டுச் செல்வது அவர்களின் நோக்கமாக இருக்காது.

நண்பர் ஒருவர் சமீபத்தில் என்னிடம் பேசுகையில் உங்கள் புத்தகங்கள் தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றும், சமீபத்திய புத்தகங்கள் என்னிடம் இருந்தாலும் வாசிக்க தயங்குகிறேன்! என்றும் கூறினார். அவர் அதை சொல்ல வருகையிலேயே நான் உணர்ந்து கொண்டேன்மாற்று எழுத்து வடிவத்தை நோக்கித்தான் நான் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்! உங்களுக்கு என் எழுத்தில் சலிப்பு வந்து விடுமோ ! என்ற பயம். எனக்கு அது வந்தே விட்டது நண்பரே! அதனால் தான் நான் வேறு வடிவத்திற்கு முயற்சி செய்கிறேன். எல்லாமும் நான் நினைப்பது தான். இல்லையென்றால் இத்தனை காலம் இத்தனை சிரமப்பட்டு இங்கே வந்திருக்கவே மாட்டேன்என்றேன். நான் பேசியது அவருக்கு திருப்தியாக இருந்திருக்க வேண்டும்.


நான் இப்படித்தான் எழுதுவேன் என்ற பிடிவாதங்களை எழுத்தாளன் வைத்திருந்தான் என்றால் அவனுக்கு நிலையான மாத வருமானம் இருக்கிறது என்று தான் பொருள். பச்சோந்தி இடத்திற்குத் தகுந்தாற்போல தன் நிறத்தை மாற்றிக் கொள்ளும் என்பது தெரிந்த ஒன்று தான். எழுத்தை நம்பி வாழ்பவன் அதைப்போலத்தான் இருந்தாக வேண்டும்.


ஜி.நாகராஜன் என்றொரு புரபசர் நல்ல சாராய விரும்பியாகத்தான் எனக்குத் தெரியும். அவர் ஆங்கிலத்தில் புத்தக வாசிப்பு பழக்கமுள்ளவர் என்றும் சில எழுத்துகள் சொல்லின. அவருக்கு விபச்சாரிகள் மீது ஒரு கண் என்று எல்லாரும் சொல்ல மறுப்பார்கள். விபச்சாரிகளை காதலித்தவர் அவர். அவர் எழுத்து விபச்சாரத்தை மட்டும் பேசின. அவரை தலையில் தூக்கி வைத்து  கொண்டாடினார்கள். அவர் தன் கதையை வைத்து நாலு காசு சம்பாதிக்க வேண்டுமென நினைத்திருக்கவே போவதில்லை.  சாராயம் குடிப்பதையும், டெர்லின் சட்டை போடுவதையும், விபச்சாரிகளிடம் போவதையும் எழுதி சம்பாதிக்க எழுத்து வேறு மாதிரி இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவருக்கு சொல்லத் தெரிந்ததை சொல்லிப் போனார். தமிழில் அந்தந்த காலகட்டத்தில் நடைபெற்ற எழுத்து மாற்றங்களே இவைகள்.


நாச்சிபாளையம் என்கிற கிராமத்தில் மாரியம்மன் கோவில் விழா துவங்குவதிலிருந்து சொந்த பந்தங்கள் என்று நாயகன் சுந்தரின் வீட்டுக்கு வருகிறார்கள்.  படியூருக்கு கட்டிக்கொடுத்த  அக்கா கண்மணி,  அவள் படியூரில் பக்கத்து வீட்டுக்கு அழைப்பு கொடுத்து வந்த நாயகி சிவகாமி என்று கலகலப்பாக நாவல் துவங்குகிறது. நாவலின் ஆரம்பத்திலேயே நாயகன் நாயகி கற்பனைப் பாத்திரங்கள் என்று ஆசிரியர் சொல்லி விடுகிறார்.


நாயகன் திருப்பூர் கம்பெனியில் வேலையில் இருப்பதாகவும், அவரின் பெற்றோர்கள் உயிருடன் இல்லையெனவும், அவ்வப்போது குடிப்பழக்கமிருப்பதால் பெண் கிடைப்பதில் சிரமம் இருப்பதாகவும் செல்லும் கதையோட்டத்தை சிவன் மலை தேர்த் திருவிழாஸ்கைலாப் விழுந்த சமாச்சாரங்கள் என்பன தூக்கி நிறுத்துகின்றன என்பதை முதல் வாசிப்பில் உணர்ந்தேன். தற்போதைய இரண்டாம் வாசிப்பில் இவரின் எழுத்து நடையின் சரளம் பிரமிக்க வைத்ததுபனியன் கம்பெனியில் காயத்ரி என்ற உள்ளூர்ப்பெண் கனகராஜன் என்கிற  தஞ்சாவூர் பயல் கட்டிக் கொள்வான் என்று நம்பி தன்னை அவனிடம் இழந்து வயிற்றில் வாங்கிக் கொண்டு அழும் காட்சி இன்று வரை திருப்பூரில் நடந்து கொண்டேயிருக்கும் நிகழ்வு தான். ஏகப்பட்ட கனகராஜன்கள் வெளிஊரிலிருந்தும். வெளி மாநிலத்திலிருந்தும் வந்து திருப்பூரில் காதலிக்கிறார்கள். அவர்கள் அப்பாவிப் பெண்களை நுகர்ந்து கண்டறியும் சக்தி மிக்கவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

வட்டிக்கு பணம் கொடுப்பவர்கள் ஊருக்குள் நடந்து கொள்ளும் முறைகள் இந்த நாவலில் அழுத்தமாக சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது. வட்டிக்கு கொடுத்த வீட்டில் அழகான பெண் இருந்தால் பணத்திற்கு பதில் பெண்ணைக் கொடு! என்று நாற்பதாவது வயதிலும் நிற்பார்கள் தான். ஆனால் பெரிய ஒரு தொகையை உறவினர்கள் மூலமாகவேனும் சேர்த்து திரும்பக் கொடுக்கும் நிகழ்வு நாவலில் நிதானமாக சொல்லப்படுகிறது.


சிவகாமியின் அக்கா சாந்தி நாவலில்  தன் கணவனின் கடன் தொகையை தீர்க்கா விட்டால் வீட்டுப் பக்கமே வரக்கூடாது என்று சொல்லி தாட்டி விட்டதாக வந்து அமருகிறாள். “இத பாரு தலையே போனாலும் சரி, உன்னோட புருசனோட கடன உங்கொப்பன் கட்டமாட்டான். நீ இங்கியே இருந்துக்க ஒன்னும் நட்டமில்லே. இதயெல்லாம் கேட்காம உன்ற மாமனாரும் மாமியாரும் என்ன மசுரா புடுங்கிட்டு இருக்காங்க? பெத்த பையனெ தட்டிக் கேட்க துப்பில்லாத மனுசங்க. பொழைக்கறாங்களாம் பொழப்பு.. இந்த பொழப்பு . மானங்கெட்ட நாய்க”  கிழவி பேசும் பேச்சு அப்படியே கொங்கின் கிராமியப் பதிவு. அதன் பின்பாக சாந்தி தன் கணவனின் வீடு சென்று நடந்து கொள்ளும் முறை நாவலில் அட! என்று வியக்க வைக்கும் விதமாய் இருக்கிறது. அது சாந்திக்கும் கூட!


நாவலில் கடைசியாக சிவகாமி சுந்தரிடம் கேட்பது ஒன்று தான். “குடிக்கக் மாட்டேனென சத்தியம் பண்ணுங்க!” என்று. குடியால் எத்தனையோ குடும்பங்கள் சீரழிந்து போனதை, எத்தனையோ பெருசுகள் குடிக்காக தன் நிலபுலன்களை இழந்ததை, இந்த மண் அறிந்தே, பார்த்தே வந்திருக்கிறது. அது இன்னமும் தொடர்ந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. அதை  தடுப்பதற்கான வழிவகைகளும் இங்கில்லை. பெண் நினைத்தால் முடியலாம்! என்பதே இதன் உள்ளர்த்தம். ஆனால் இப்படியான காதல்கள் வெறும் கதைகள் மட்டும் தானே, என்கிற ஆதங்கமும் வந்து சேர்கிறது.


இறுதியாக, இந்த நாவல் கிராம மக்களின் இயல்பான நடத்தைகளை அப்படியே கூறியிருக்கிறது என்றே சொல்வேன். சில நேரங்களில் குடியால் எதேச்சையாக நிகழும் கொலைகள் கூட சுட்டிக் காட்டப்பட்டிருக்கிறது. யோசித்துப் பார்த்தால் ஜெயிலுக்கு செல்லும் அந்த இருவரும் அதிகாரியிடம் சொல்லும் பதிலும் இது தான். “குடியினால”.  போக ரத்தினமூர்த்தி என் நண்பர் என்பதாலுமோ, இது நடுகல் வெளியீடு என்பதாலுமோ  இந்த இடத்தில் நாவலை சீராட்டி நான் பேசவில்லை. வாசிக்க உகந்த நாவல் என்பதை சொல்லவே விழைகிறேன்.

-வா.மு.கோமு.

ஆவாரங்காடு - ரத்தினமூர்த்தி - நடுகல் வெளியீடு - விலை 230. தொடர்புக்கு : 99444 22111.


000

Post Comment

வியாழன், ஏப்ரல் 16, 2015

எலி நாவல் ஒரு மதிப்பீடு


நாவல்கள் தமிழில் விதம் விதமாக எழுதப்படுவதை வரவேற்கவும், வாசிக்கவும் வாசகர்கள்  என்றுமே  ஆர்வமாகவும், காத்திருப்பிலும் இருக்கிறார்கள். எலி நாவலை நடுகல் பதிப்பகத்தில் கொண்டு வருவதற்கு முதலில் ஆர்வமாக இருந்தவர் இலக்கியச்செம்மல் வெளங்காதவன். முன்பாக என் பார்வைக்கு செல்வகுமார் பழனிச்சாமி இந்த நாவலின் முதல் அத்தியாயத்தை வாசிக்க அனுப்பி வைக்கையில் இதன் தலைப்பும், அந்த அத்தியாயமும் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தின.

அதாவது கயிற்றில் நடப்பது மாதிரியான விசயம். இம்மி பிசகினாலும் வேடிக்கை கதையாகிவிடும் களம் இது. அந்த அத்தியாயம் எனக்கு இலக்கியப்பாங்குகளோடும், தத்துவச் சரடுகளோடும் இருந்ததாக தெரிந்தது. ஒரு விசயத்தை மிக எளிதாக மனதில் முடிவெடுத்து, ப்பூ! என ஊதித் தள்ளிவிடலாம் என்பது  போல எளிதாகத்தான் இருக்கும். இறங்கிப் பார்த்தால் தான் சிரமம் தெரியும்.

எனக்கு ஒரு நண்பன் இருந்தான். அவனுக்கு கிரிக்கெட் மீது அலாதிப் பிரியம். எந்த நேரமும் ஊமாங்கொட்டையுடனும், தென்னை மட்டையுடனும் இருப்பான். அவன் ஒரு தனி ஆட்டகாரன். அவனுக்கு பந்து பொறுக்கிப் போடக்கூட ஆட்கள் தேவையில்லை. அவனாகவே பாகிஸ்தான் பந்து வீச்சுகளை ஒரு பந்து விடாமல் சிக்ஸரும், பவுண்டரிகளுமாக விளாசுவான். அவனது பணி ஆடுகளை பத்திரமாய் காட்டில் மேய்ப்பது. அதை அவன் ஒன்றும் மேயச் சொல்வதுமில்லை. ஆடுகள் அதுபாட்டுக்கு புற்களை மேய்ந்து வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்ளும் என்பது அவனுக்கு தெரியும். இவனுக்கு கிரிக்கெட் என்பது மட்டுமே டிவியில் பார்த்து ரசித்த விளையாட்டு.

ஊமாம்புரடையை கொஞ்சம் மேலாப்பில் இடது கையால் வீசிவிட்டு தென்னை மட்டையால் ஒரு சாத்து சாத்துவான். புரடை பறந்து காட்டின் எதாவது ஒரு இடத்தில் சென்று விழும். அருகே குவியலாய் ஊமாங்கொட்டைகள் கிடக்கும். அவன் வாயும் அந்த சமயம் சும்மா இருக்காது. ஆங்கிலம், இந்தி என்று கலந்து கட்டி உலறிக் கொண்டே இருக்கும். எக்ஸ்ட்ர கவர் கீத்ராகே பவுண்ட்ரி லைன்கே பகார்கே சார் ரன் கலியே! ஒரு புறடை தென்னை மட்டையில் படாமல் கீழே விழுந்தால் பேட்ஸ்மேன் அவுட்! இந்திய அணி பேட்டிங்கில் ஒரு புறடையையும் விடமால் சாத்துவான். பாகிஸ்தான் பேட்டிங்கில் கபில்தேவ் வீசிய பந்துகளை மட்டையில் அடிக்காமல் விட்டு அவிட்டாக்கி விடுவான். இது அவனுக்கான பெரும் விளையாட்டு! ஆடுகளுக்கு இவனைப்பற்றித் தெரியும். கிறுக்குப்பயல் என்று.

இதில் விசயம் என்னவென்றால் யாரையும் எதிர்பார்க்காமல் தனி ஒருவனாய் பலத்த கரகோசத்திற்கிடையில் 13 பேர் ஆடும் ஆட்டத்தை ஆடுவது. அந்த நண்பனின் பெயர் குட்டியான். குட்டியான் இப்போது பேத்தியை கொஞ்சிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது சம்பந்தமே இல்லாத உபரித்தகவல்.

எலி நாவல் எழுத்தாளன் மட்டுமே ஆடிய ஒரு விளையாட்டு. முன்பாக ஒரு சிறு குழப்பம் எனக்கு இருந்தது. யாருக்கானது இந்த பேண்டசி நாவல்? நாவலை முழுதாக நடுகல் வெளியிட்ட இவ்வளவு நாட்களுக்குப் பிறகு தான் வாசிக்கிறேன்இப்போது ஒரே அடியாய் அடித்து விடலாம். எலி நாவல் நிச்சயம் சிறுவர்களுக்கானது தான்தமிழில் சிறுவர் நாவல் எழுத ஆட்கள் குறைவு குறைவு என்று ஒரு கூப்பாடு இருக்கிறது. அதை இலக்கிய ஆசாமிகள் தான் கூச்சலாய் சொல்கிறார்கள். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து எந்தச் சிறுவனும் கூப்பாடு போடுவதில்லை.

சமீபமாக இந்தக்குறையைப் போக்க எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தன்னால் முடிந்த அளவு சிறுவர்களுக்கான குறுநாவல்களை எழுத முயற்சிக்கிறார்அவர் வெயிலைக் கொண்டுவாருங்கள் சிறுகதைத் தொகுப்பு கொண்டு வந்த போதே நான் யூகித்திருந்தேன். இவர் சிறுவர் கதை எழுதலாமே! என்று. கொஞ்சம் தாமசமாய் செய்கிறார்.

கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்ற கேள்விக்கு நாவலின் துவக்கத்திலேயே விடை கிடைத்து விடுகிறது. கடவுள் தான்  செல்வாவிடம் ஒரு சேலஞ்சை தருகிறார். அவர் செல்வாவிடம் புத்தகம் ஒன்றை கொடுக்கிறார். அதில் இவன் விரும்பும் உயிரினத்தின் பெயரை எழுதினால் போதும். அந்த விலங்கினமாக மாறி விடுவான். முதல் அரைமணி நேரம் மனித உணர்வுகள் அந்த விலங்கிற்கு இருக்கும். அடுத்த அரைமணி நேரம் அந்த விலங்காகவே சுற்ற வேண்டியது தான். மீண்டும் அரைமணி நேரம் கழிந்ததும் அந்த விலங்கிற்கு மனித உணர்வுகள் வந்து விடும். அப்போது மனிதனாக நினைத்தால் போதுமானது. மனிதனாகி விடலாம். சரி இது எதற்காகா?

வீட்டில் பூஜையறையிலிருக்கும் ஐந்து ரூபாய் காசை எடுத்துச் சென்று திட்டமலை முருகன் கோவிலில் இருக்கும் உண்டியலில் சேர்ப்பிக்க வேண்டும். இது ஒரு போட்டிதான்செய்து முடித்து விட்டால் செல்வா ஒரு மகிழ்ச்சிகரமான மனிதனாக இவ்வுலகில் வாழலாம்

கதை வாயிலாக ஆசிரியர் சகுனம் பார்ப்பதிலிருந்து (பூனை குறுக்கே சென்றதால் திரும்ப வீடு போகும் அப்பா) சிறுவனின் உண்டியல் சேமிப்பு வரை கலந்து கட்டி விஸ்தாரமாய் கொண்டு செல்கிறார். செல்வா ஒவ்வொரு விலங்கினமாக மாறுவதும் அவதிப்படுவதும், அந்த திட்டமலை உண்டியலில் ஐந்து ரூபாயை போட முடியாமல் போவதும் சிறுவர்களுக்காக எழுதியதாகத் தான்  உணர முடிகிறது. என்ன கடைசி காட்சிகள் வேண்டுமானால் சிறுவர்களுக்கு நிச்சயம் பிடிக்காதுசெல்வா கடவுளிடம் போட்டியில் ஜெயித்து வரம் பெற்று சுகபோக வாழ்க்கை வாழத் துவங்கினான்! இது அவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்தும். முடிவு மாறிவிட்டபடியால் இந்த இடத்தில் இலக்கிய வாசகன் வந்து அமர்ந்து விளாவாரியாக பேசலாம்.

இது ஒரு குறுநாவல் வடிவில் வந்திருக்க வேண்டிய புத்தகம் தான். நண்பர் வீடு சுரேஸ் குமார் பெரிய எழுத்து ராமாயணம் போன்றும், வயதானவர்கள் கண்ணாடியின்றியே வாசிக்க ஏதுவாகவும் சிறப்பான வடிவமைப்பில் நாவலாக மாற்றி விட்டார். அடுத்த முறை ஒரு சிறுகதையை  செல்வகுமார் பழனிச்சாமி சுரேசிடம் கொடுத்தால் போதுமானது. நினைத்தே பார்க்க முடியாத பக்க அளவில் பாலிதின் பேக் செய்து புத்தக கண்காட்சிக்கு வரும் வாசகர்கள் தங்கள் தலையில் தூக்கி வைத்து செல்லும் அளவில் கொண்டு வந்து விடுவார். (அந்த நம்பிக்கை வீண் போகாது)

சில நாவல்களை வாசிக்க மனது சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும்அப்படிப்பட்ட நிலையில் தான் வாசிக்க இயலும். போக நாம் அறிவியல் நாவல் வாசிக்கிறோமா? க்ரைம் நாவல் வாசிக்கிறோமா? ரொமான்ஸ் நாவல் வாசிக்கிறோமா? என்ற அடிப்படை விசயம் வேண்டுமல்லவா! இந்த நாவலை சிறுவர்களுக்கான நாவலாகவே வாசிக்கலாம்.

நாவலுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பாக ஆசிரியரின் முன்னுரையையும், இவருக்காக முன்னுரை வழங்கிய பரிசல்காரன் கிருஷ்ணகுமாரின் முன்னுரையையும் வாசிக்கையில் ஆசிரியரிடம் கிண்டலும், நக்கலும், நையாண்டியுமான ஒரு ஏரியா எழுத்து புதைந்து கிடப்பதை அறிய முடிகிறது. அப்படி ஒரு முயற்சியையும் மேற்கொள்ளலாம். வாழ்த்துக்கள்!

-வா.மு.கோமு

வெளியீடு -நடுகல் பதிப்பகம். - பேச - 9095277700 / 9095377700. விலை - 130.


000

Post Comment

புதன், ஏப்ரல் 15, 2015

சின்னக் குறிப்புகள்


நாயின் ஆயுள்காலம் 14 வருடங்கள் என்கிறார்கள். எந்த நாயையும் கணக்கு வைத்து வாழ்ந்ததை பார்த்ததில்லை. இதன் பெயர் ஜிம்மி. 14-வது ஆண்டில் கொஞ்சம் சிரமப்பட்டுக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. குட்டியாய் இருக்கையில் ஒருமுறை கையை கவ்வியுமிருக்கிறது. அடுத்தமுறை திங்களூர் செல்கையில் பார்ப்பேனா? என்பது சந்தேகமாகவும் இருக்கிறது.
வேறு குட்டியை இப்பவே வளர்க்கலாங்களே! என்ற போது அது தப்புங்க, இது பொக்குனு போயிரும்! என்கிறார்கள். இது போயிச்சேரட்டும்! குட்டிக்கா பஞ்சம்? என்ற போது இப்படியான இடத்தில் தான் வளர்ப்பு நாய் தன் முழு ஆயுள்காலத்தையும் வாழும், என்ற உண்மை புலப்படுகிறது.

000


000



000

Post Comment