புதன், மார்ச் 26, 2014

விளம்பரம்

பதிப்பகங்கள் கவனத்திற்கு! நாயுருவி சென்னை புக்லேண்டுலயே இல்லீங்கறது விசயம்! முக்கி முக்கி எழுதுனாலும் இந்த விசயங்களுக்கு வாய்ப்பாடில குக்கீட்டு என்னால ஒன்னும் பண்ட முடியாது போல! பாருங்க அடுத்த முக்கலுக்கு போயிட்டேன்! கவலப்பட்டா மட்டும் புத்தகம் பறந்துட்டு கடைக்கு வந்துடாதுங்கறதும் தெரியுமே! நன்றி  Subash Suba

அம்மு இதுவரையான தன் வாழ்நாளில் மொத்தமே மூன்று புத்தகங்கள் தான் படித்திருக்கிறார். அதுவும் கடைசியாக அவர் படித்த ஆறுமுகநயினார் எழுதிய "மனம் என்னும் மகாசக்தி" என்ற புத்தகத்தை கடந்த ஆறு மாதமாக படித்து கொண்டிருக்கிறார். அந்த புத்தகத்தின் மொத்த பக்கங்கள் 72 என்பது இங்கு குறிப்பிட வேண்டியது. அத்தனை வேகமாக வாசிக்க கூடியவர். கடந்த வாரம் சென்னை சென்றிருந்தபோது வாங்கி படிக்காமல் வைத்திருந்த எழுத்தாளர் வா.மு. கோமு வின் "மரப்பல்லி" நாவலின் பின்னட்டை வாசகத்தை தற்செயலாக பார்த்தவர் அதை படிக்க கேட்டார். அதை தரும்போதே என் உள்மனசில் கொஞ்சம் டரியலாகவே இருந்தது. காரணம் நான் இன்னும் அந்த நாவலை படிக்கவில்லை, நாவலின் கருவான ஒருபால் பெண்களின் காதல், காமம், மற்றும் எழுத்தாளர் வா.மு.கோமுவின் முந்தைய நாவல்களை ஏற்கனவே நான் படித்திருக்கிறேன் என்பதே. இருப்பினும் தமிழ் இலக்கியம் ஒரு புதிய வாசகியை என்னால் இழந்துவிடகூடாது என்ற ஒரே காரணத்தால் அம்முவுக்கு அந்த நாவலை படிக்க தந்தேன். மாலை ஒரு மணிநேரம் கொஞ்சம் வெளியே சென்றுவிட்டு வந்து பார்க்கும்போது அம்மு கிட்டத்தட்ட நாற்பது பக்கங்களை முடித்து விட்டிருந்தார். சரி படிச்ச வரைக்கும் புக்கு எப்படி இருக்குன்னு கேட்டதற்கு., "சுப்பு மொதல்ல உன் ரூமுக்கு வந்து உன் புக்கு எல்லாத்தையும் பார்க்கனும், புக்கு படிக்கிறேன், புக்கு படிக்கிறேன்னு இந்த மாதிரி புத்தகம்தான் படிச்சிட்டு இருக்கியான்னு திட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார். அவருக்கு எப்படி சொல்லி புரிய வைப்பது, வா.மு.கோமு அவர்கள் தமிழ் இலக்கியத்தின் தவிர்க்க முடியாத எழுத்தாளர் என்றும், இந்த மாதிரி எழுத்துக்களும் தமிழ் இலக்கியம்தானென்று. சரி திட்டுறாங்களே என்று புத்தகத்தை திருப்பி கேட்டதற்கு முழுசும் படிச்சிட்டு தரேன்னு சொல்றாங்க. ஏதெச்சையாக அவர் பாதி படித்துவிட்டு புக் மார்க் செய்து வைத்திருந்த பக்கத்தை திறந்துபார்த்த போது, ஜெனியின் மார்பை சினிமா தியேட்டரில் பிசைந்ததை பற்றி யாரோ சொல்லி கொண்டிருக்கிறார். ஈஸ்வரா..!

நான் எல்லாம் "கள்ளி" படித்தபோதே வா.மு.கோமு விற்கு வாசகன் ஆகிவிட்டேன். அவரின் அடுத்தடுத்த புத்தகங்களான மங்கலத்து தேவதைகள் நாவலும், பிலோமி டீச்சர் சிறுகதை தொகுப்பும் எனக்கு பிடித்திருந்தன. சாந்தாமணி மட்டும்தான் கொஞ்சம் சைடுவாங்குன மாதிரி ஆகிடுச்சு. மரப்பல்லி மற்றும் நாயுருவி இரண்டும் இன்னும் படிக்கவில்லை. நிச்சயம் கோ.மு.ஏமாத்தமாட்டார் என்றே நம்புகிறேன். புத்தகத்தின் வடிவமைப்பும், அட்டைபடமும், அச்சாக்கமும் அட்டகாசம். 
கோமு அண்ணே., இன்னொரு விசியமுங்க, நம்ம கோயமுத்தூர்ல நாயுருவியும், மரப்பல்லியும் எங்கெயும் கிடைக்கலிங்க. நம்ம விஜயா பதிப்பகத்துல கூட கேட்டு பாத்துட்டேங்க அங்கயும் இல்லீங்க. அடுக்கி வெச்ச உடனே காலியாய்டுதா இல்லை மொத பதிப்பு முடிஞ்சி போச்சான்னு தெரியலீங்க. அப்படியா இருந்துச்சின்னா ரொம்ப சந்தோஷமுங்க. எதுக்கும் ஒரு வார்த்தை நம்ம பொள்ளாச்சி பாய்கிட்டவும், சென்னை பாய்கிட்டவும் கொஞ்சம் கேட்டு பாருங்க. நெம்ப சந்தோஷமுங்க.

0000000000000000000000


உயிர்மை பதிப்பகம் மூலமாக நான் வெளியே அடையாளப்பட்டேன் என்பதை என் காலம் உள்ளவரை சொல்லிக் கொண்டுதான் இருப்பேன். பதிப்பகத்தார்களிடம் கோபித்துக் கொள்வது என்பதை எக்காலமும் நான் செய்ய மாட்டேன். என் இயல்பு அப்படி! உடலுழைப்பு என்ற பணிகள் செய்ய இயலாத நேரத்தில் ஒரே முடிவாக படைப்பை மட்டுமே நம்பி இந்த மூன்று வருடங்களில் களம் இறங்கியிருக்கிறேன். இப்பணி எதை நோக்கி செல்ல என்பது எனக்கு தெரியும். நாயுருவி சில இடங்களில் இல்லை என்பதை பலர் அலைபேசியில் சொல்கிறார்கள். சிலருக்கு பைசா வாங்கிக் கொண்டே புத்தகங்களை நான் கொடுக்கிறேன். அதுவும் எனக்கு வந்த பிரதிகளை! 

நண்பர் மனுஷ்யபுத்திரன் கூறியதுபடி பிரதிகள் தேவை என்பதனை புத்தக்கடை பணியாளர்கள் தான் வெளியீட்டாளர்களிடம் தொடர்பு கொண்டு பிரதிகள் பெற வேண்டும். புத்தகம் தொடர்ந்து எந்த நேரமும் விற்பனையாகிக் கொண்டே இருப்பதில்லை. சிலர் தேவை என்கிறபோது சில புத்தகங்களை அருகிலிருக்கும் புத்தகக் கடையில் கேட்டு பிரதி இல்லை என்கிறபோது அந்த எண்ணம் அத்துடன் நிறைவு பெற்று விடும். தமிழகம் முழுக்க புத்தகக் கண்காட்சிகள் வருடம் முழுக்க நடைபெறுவது வாசிப்பாளர்கள் அறிந்த விசயம் தான். வருடம் ஒருமுறை கணக்கை நிறைவு செய்யும் புத்தக விற்பனையாளர்களுக்கும் சிரமங்கள் இருக்கலாம். அவர்கள் பல பதிப்பகங்களின் புத்தகங்களை வகை வகையாய் விற்பனை செய்கிறார்கள். ஒரு காலத்தில் பதிப்பாளர்கள் புத்தக விற்பனையாளர்களின் உதவியோடு தான் இலக்கியத்தை பரவலாக்கினார்கள். இன்று நிலைமை மாறியிருக்கிறது. ஒரு மூலையில் அமர்ந்து எழுதும் படைப்பாளி திடீரென உலகம் முழுதும் அறிமுகமாகிறான் பதிப்பகங்களால்.

காலம் போகிற வேகத்தில் வாய்ப்பாடியில் அமர்ந்து நானே கையால் எழுதும் வழக்கத்தை மறந்து விட்டேன். பாட்டுப்படிக்கும் பொட்டியிலிருந்து மெமரிகார்டு வரை கிராமத்தில் ஆன்லைனில் சிறப்பாக பொருள்களை வாங்குகிறார்கள். வரும் காலங்களில் எனது புத்தகங்கள் ஆன்லைனில் மட்டுமே கிடைக்கும். அப்படியான முயற்சியில் தான் நடுகல் பதிப்பகம் துவங்கப்படுகிறது.


காரு கொஞ்சம் வெசையாப் போயி புழுதியக் 

கெளப்பீட்டு திரும்புச்சுன்னாவே சண்டைப் படமுன்னு

முடுவு பண்டிடறாங்க மை லார்ட்!

Post Comment

எழுதிக்கொண்டிருக்கும் கிராமிய நாவலில்


 “எங்கடா மணியனைக் காணோம்?” எந்த நேரமும் கால்களுக்குள்ளேயே சுற்றும் நாயை ஞாபகம் வந்தவர் போலக் கேட்டார் கவுண்டர்.
நீங்க போனதுக்கும் அடுத்த நாளு வெசம் தொட்டுப் போடுச்சுங்க அதை.

அடப்பாவத்தே!

காத்தால வந்து பாத்தேன் வாசல்ல வெறச்சிக்கெடந்துச்சு. பக்கத்துல விரியன் செத்துக் கெடந்துச்சு ஒடம்பே துண்டாப்போயி. அப்புறம் தூக்கிட்டு போயி பொதச்சிட்டேனுங் கவுண்டரே.

நாயொன்னு இனி சொல்லி வெச்சு புடிக்கோணுமா! ஆனா குட்டில வெடுகு புடுச்சு தின்னுட்டு திரிஞ்சுது அது. பன்னண்டு நகம் இருந்துச்சாக்கோ. எடுத்துட்டு வர்றப்பவே சொன்னாங்க. ஊட்டுக்கிட்ட எதையும் அண்ட உடாதுன்னு.
புதுசா யாரு வந்தாலும் சள்ளு சள்ளுன்னு நிக்குமே! நாம சத்தம் போட்டத்தான் அடங்கும்என்றவன் தொட்டி நீரில் கை விட்டு அள்ளி டம்ளரை கழுவி கொண்டி பழைய இடத்தில் கமுத்தி விட்டு சென்றான் ஆடுகளைபார்த்து.

00000000000000000

யோவ் மாமா நீயெல்லாம் மனுசனாய்யா! எம்பங்காளி தான் போதையில இருந்தான், என்ன சொல்லிய்யா அவனை மாப்பிள்ளையாக்கிட்டே? இதை இந்த கேனக்கூதிகளும் வேடிக்கை மயிறு பார்த்துட்டு இருந்திருக்கானுக! ஏண்டா உங்க பசங்களை அவளுக்கு கட்டிக் குடுத்துட்டு இப்படி பொம்மைகளாட்ட வேடிக்கை பாக்க வேண்டியது தான. கேட்டா கலியாணங்கிறது ஆயிரங்காலத்து சூத்தும்பீங்க! பங்காளி எறங்குடா கீழஎன்றான். பங்காளி எதுக்கு வந்து சத்தம் போடுறான் என்று புரியாத வேலுச்சாமி மணமகள் மயிலாத்தாவுடன் மணமேடை சுத்துவதை நிறுத்தி விட்டு இவனைப்பார்த்து, ”ஏம் பங்காளி எறங்கச் சொல்றே?” என்றான்.

உங்கொய்யங்கிட்ட போயி நானு என்னன்னுடா சொல்லுவேன்? அடப்பாப்புரு நாலு மாசம் லோடான புள்ளைக்கி தாலி கட்டித் தொலஞ்சிட்டியேடா! ஏண்டா மாப்பிள்ளை ஊட்டுக்காரனே பிச்சுட்டு போயிட்டான் காறித்துப்பீட்டு. இந்த கருமம் புடிச்சவன் உங்கிட்ட என்னத்தடா சொல்லி தாலி கட்ட வெச்சான். ஏண்டா ஒரு சார்மினார் சிகரெட் குடிச்சுட்டு வர்றதுக்குள்ள கூத்து கட்டிட்டியேடா! உங்கொய்யன் இனி என்னைத்தானடா குத்தம் சொல்லும். பங்காளி பழியெடுப்பான்னு சொல்றது நிசம்டாங்குமே! நானுல்லடா உங்க ஊடு வந்து இந்த கருமம் புடிச்சவன் கலியாணத்துக்கு போலாமுன்னு உங்கொய்யங்கிட்ட சொல்லி இழுத்துட்டு வந்தேன். காதுல இப்படின்னு கேட்டா உசுரோட இருக்குமாடா உங்கொய்யன்?” ஐய்யோ ஐயொ! என தலையில் அடித்துக் கொண்டான் சின்னச்சாமி.

00000000000000000000000

அவனுக்கு கல்யாணமென்றால் பிள்ளை பிறக்கும், சோத்துக்கு சம்பாதிக்க வேலைக்கு போக வேண்டுமென்பதெல்லாம் அதன் பிறகு தான் தெரிந்தது. சினிமா நடிகனாகி உச்ச நட்சத்திரமாகி தமிழ்நாட்டுக்கு முதல்வராக மாறவேண்டியவன் கவுண்டர் பெண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு வரிசையாய் குட்டிகள் போட்டு சீக்கிரம் கிழவாடியாவதை வெறுத்து ஓடினான். மயிலாத்தா காதலில் சென்னிமலைக் கரட்டில் எட்டு மாதம் முன்பு பூப்பறிக்கும் விழா அன்று ஓலையக்கா கொண்டையிலே! பாட்டுப் பாடி கும்மியடிக்கும் போது விழுந்தவள் அல்லவா! அவளுக்கு ஒரே நம்பிக்கை சிவலிங்கன் வந்து விடுவான். அவனின் கையே இரண்டு மாதங்களாகப் படாத மார்பகங்களில் இவளாக ஒன்றில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டே கவலைபடாதீங்க கன்னுக் குட்டிகளா! என்றே நினைத்துக் கொண்டாள்.

0000000000000000000000000

காதல் யார்மீது எப்போது வந்து சேரும் என்பது என்பது காதலிப்பவர்களுக்குமே தெரியாது. பாக்கெட்டில் பத்துப்பைசா இருந்தால் கோழிகூப்பிடவே பாட்டுப்பாடத் தோன்றும் என்பார்கள். ஆனால் பாக்கெட்டில் எதுவுமே இல்லாதவன் கூட காதலில் விழத்தான் செய்கிறான். ஊர்ச்சனம் கேள்விப்பட்டால் கூட, அட! என்னடா இந்த கொளத்துப்பாளையத்துக்கு வந்த சோதனை! என்றே ஆச்சரியப்படுவார்கள். டார்ச் விளக்கை பிடித்துக் கொண்டே போய் சிலபேர் வறண்ட கிணற்றில் விழுவார்கள். யாரும் பார்க்கவில்லை என்றால் சூத்து மண்ணைத் தட்டிக்கொண்டு மேலேறி வந்து, நானொன்னும் விழலியாக்கும்! என்று கூட போய் விடுவார்கள்.
00000000000000000000
அட பிள்ளைங்களுக்கெல்லாம் கழுத்துல வட்ட வட்டமா மாட்டி உட்டிருக்காங்களே நமக்கும் மாட்டி உடுவாங்கன்னு பார்த்தேன். கூப்பிடவே இல்லியா தமாசுக்கு போட்டி வெச்சிருக்காங்கன்னு நானா நெனச்சிட்டேன். ஆனாப்பாருங்க கடேசில எனக்கும் பரிசு குடுத்துட்டாங்க! எம்புள்ள வேற ரெண்டு பரிசு வாங்கியிருக்கா இந்தப் பள்ளிக்கூடத்துல மொதவாட்டியா! அடுத்த வருசம் ஊத்துக்குளியில சேர்த்தலாமுன்னு இருக்கேன்.

இத்தன நாளு ஊருக்குள்ள பொழச்சிருக்கோம் இந்தூரு பள்ளிக்கூடத்துல இப்படி சுதந்திர தினம் கொண்டாடி இன்னிக்கித் தான் பாக்கேன். தலைவருங்க எல்லாம் ஏற்பாடு பண்டுனா சீக்கிரம் ஒரு எட்டாவது வரைக்குமாவது நம்ம ஊர்லயே கொழந்தைங்க படிக்க ஏற்பாடு செய்யுங்க! எந்த பேப்பர்ல எவத்திக்கி கையெழுத்து போடச் சொல்றீங்களோ நான் போடறேன். படிப்பு அரமாலுமே இல்லாமப் போனதாலதான் காடு கரைய வெச்சுட்டு மழை பெய்யுமான்னு மானத்தை பாத்துட்டு இருக்கோம். 

இப்ப என்னடான்னா ரோட்டோரத்துல வறக்காடு வெச்சிருக்குறவிங்கெல்லாம் நாலு பணத்துக்கு வித்துப்போடறாங்க. வாங்குனவிங்க கலரு கலரு கொடிய நெட்டி ஒரு சாலையப் போட்டு உக்காந்துக்கறாங்க. சங்கு நகர்ன்னு எதோ ஒரு பேரை போர்டுல எழுதி குறைந்த விலையில் வீட்டுமனை விற்பனைக்குன்னு போட்டுக்கறாங்க! இப்ப எல்லக்காடு போற வழியில பூராம் டில்லிமுள்ளா கெடந்த எடத்த புல்டோசரை உட்டு நெரவி சவுனாப்பண்டி கொடிய நெட்டீட்டாங்க! நல்லவேளை எனக்கு ரோட்டோரத்துல காடு இல்ல! இந்த மழையப் பாத்துட்டு இருக்குற நேரம் இத்தினிக்கா வித்துக் கொண்டி பேங்குல போட்டிருப்பேன். எல்லாரும் நல்லா இருங்க!என்று கும்பிடு ஒன்றை கிட்டுச்சாமி வைத்தார். கீழே கைதட்டல் அதிகமாக இருந்தது.

மாப்பிள்ளே நல்லாத்தான பேசுறே, இன்னம் ரெண்டு வார்த்தை பேசுஎன்று கீழிருந்து குரல் வந்தது. எதுக்கு டீச்சரம்மா வெளாருல என்னை அடிக்கவா?” என்று சொல்லிக் கொண்டு கிட்டுச்சாமி மேடையிலிருந்து இறங்கினார்.

00000000000000000

ஏண்டா அவனவன் காதலிக்கறப்ப என்னென்ன பண்டறான். ஊட்டுமேல ஏறி ஓட்டை பிரிச்சு உள்ளார எறங்கி சோலி பாத்துட்டு வர்றான் தெரியுமா! ஏண்டா யாரு கிட்ட நீ போயி நிக்கே? உனக்கு சம்சாரம் ஆகப்போறவ கிட்டத்தான! நாளைக்கி கலியாணமாயிடுச்சுன்னா அவ சொல்லுவாள்ல. என்ன தைரியமா ஊட்டுக்கே வந்தீங்கன்னு! பொம்பளைங்களுக்கு என்னிக்குமே தைரியமா நடந்துக்குற ஆம்பிள்ளைகளைத்தான் பிடிக்கும் தெரியுமா! அவளும் இப்ப உன் நெனப்பாவேதான் பாயில கிடப்பாடா. சினிமாவுல பாத்ததில்லியா நீ! நீ கிட்ட கிடந்தீன்னா அம்சமா இருக்குமுன்னு நெனச்சுட்டு தலகாணிய கட்டிப்புடிச்சுட்டு கிடப்பா! வெட்டியா உனக்கு கிடைக்கிற முத்தமெல்லாம் தலகாணி வாங்கிட்டு இருக்கும். கலியா கலியான்னு முத்தம் குடுத்துட்டு கிடப்பா தலகாணிக்கி. போடா போயி முத்தம் வாங்கிட்டு வா


0000000000000000000000

Post Comment

வெள்ளி, மார்ச் 14, 2014

பழமொழிகள் இருபது


பழமொழிகள்
1. போன மாட்டை தேடுவாரும் இல்லை, வந்த மாட்டை கட்டுவாரும் இல்லை
2. விசுவாச பூனை கருவாட்டை தூக்கிட்டு போவுதாம்
3. வெளவால் வீட்டுக்கு வெளவால் வந்தால் நீயும் தொங்கு நானும் தொங்கு.
4. பூனை உள்ள இடத்தில் எலி பேரன் பேத்தி எடுக்கிறது.
5. நீர் மோருக்கு கதியற்ற வீட்டில் ஓமத்திற்கு பசு நெய் கேட்டது போல!
6. தேளுக்கு மணியம் கொடுத்தால் ஜாம ஜாமத்தில் கொட்டும்.
7. செத்த பாம்பை ஆட்டுவாளாம் வித்தைக்காரன் பொண்டாட்டி!
8. ஸ்ரீரங்கத்து காக்காயின்னா கோவிந்தம் பாடுமா?
9. குண்டு பட்டு சாகாதவன் வண்டு கடித்து செத்தானாம்.

10. கடல் வத்தினா கருவாடு தின்னலாம்னு உடல் வத்தி செத்ததாம் கொக்கு!

1. என்னெப்போல குரலும், எங்கக்காளப்போல ஒயிலும் இல்லைன்னுதாம் கழுதை!
2. இரும்பை கரையான் அரித்தால் பிள்ளையை பருந்து கொண்டு போகாதா?
3. எறும்பின் கண்ணுக்கு எருமை மூத்திரம் ஏகப்பெரு வெள்ளம்!
4. எல்லாரும் நெல் உலத்துறாங்கன்னு எலியும் வாலை உலர்த்துச்சாம்!
5. இரண்டு வீட்டு கல்யாணம் இடையில் ஓடி செத்த்தாம் நாய்!
6. யானைக்கு வேகுற வீட்டில் பூனைக்கு சோறில்லியாம்!
7. காலக்கிரகத்துக்கு பெருச்சாளி காவிடி எடுத்து ஆடுச்சாம்!
8. கடப்பாறைய முழுங்கீட்டு சுக்கு கசாயம் குடிச்சா தீருமா?
9. மலந்திங்க வந்த நாயி மானியக் கடிச்சாப்ல!
10. அவ ஏண்டி சிரிக்கிறா சந்தையிலெ பேனு கடிக்குதாம் கொண்டையிலே!

                     000000000000000000

என் நண்பர் பூனைகளின் மீது அதீத அன்பு கொண்டவர். பூனைகள் பற்றி மூனாயிரம் பக்கம் மியாவென கத்திக் கொண்டே எழுதக்கூடியவர். அவர் வீட்டில் எந்தப்பூனைகளும் இதுகாலம் வரை வளர்ந்ததில்லை. பூனைகளின் புசுபுசுவென்ற முடிகளுக்காக பெண்களைப் போல தடவி மகிழ்பவரல்ல அவர். நண்பர் சாக்னா கடையில் நண்பர்களுடம் அமர்ந்து சரக்கை போட்டுக்கொண்டிருந்த போது ஒரு குட்டிப்பூனை இவர் தின்னாமல் வீசும் சிக்கன் துண்டுகளுக்காக பாசத்தை நடித்துக் காட்டியிருக்கிறது. போதையில் இவருக்கும் பூனையின் மீது பாசமானது பொத்துக் கொண்டு வந்து விட்டது. கடையில் அதைப்போன்றே மேலும் சில பூனைகள் உலாத்திக் கொண்டுதான் இருந்தன என்றாலும் இது ஒன்றுதான் இந்த வடபக்கத்து டேபிளை காண்ட்ரேக்ட் எடுத்துள்ளது. நண்பர் தன் பட்டாளத்துடன் போரை முடித்துக் கொண்டு கிளம்புகையில் பாசமுடன் பூனையை (சாரி.. வாஞ்சையுடன்) தூக்கிக் கொண்டு சப்ளையரிடம், இதை நான் தூக்கிட்டு போயி வீட்டுல வளர்த்துறேன் நண்பா! நாங்க ரெண்டு பேரும் பாசமோட ஒட்டிக்கிட்டோம், என்றார். சப்ளையர் ஓகே! பாஸ்! சொல்லி விட்டார். கடையை தாண்டியதுமே நண்பரின் கையில் நறுக்கென ஒரு கடி வைத்து விட்டு குதித்து மீண்டும் சாக்னா கடைக்குள்ளேயே ஓடு விட்டார் பூனையார். “ஏன் தல?” என்றார் என்னிடம். அதுக்கு தெரியுமுங்க ஒவ்வொரு குடிகாரர்களை பத்தியும். இங்க இருந்தா சீச்சி சாப்டுட்டு நிம்மதியா தூங்கிட்டு இருக்கும். உங்க வீட்டுல தினமும் சீச்சி போட்டு வளத்துவீங்ளா நண்பா? அதனால அறிவாளிகள் என்னிக்குமே அவங்கவங்க எடத்துல இருந்து தான் அறிவப்பத்தி பேசுவாங்க! நாம புரிஞ்சிக்கணும்! (நன்றி: வால்பையன்)
                                                          000000000000000


புருசன்னா எங்க வேணாலும் கைய வெப்பானாமா? அவனென்ன சாமத்துல அங்கிம் இங்கிம் புடிக்கான்? சேலைய அவுருங்கான்? ஆளும் அவனும்! இந்த ஊசப்பையங்கூட எவளாச்சிம் இருப்பாளான்னு போட்டு வந்துட்டேன் எங்கம்மா ஊட்டுக்கே!
(நாவல் எழுதினால் பத்தினிப்பெண் பேசுவதாக ஒரு சம்பவம் கண்டிப்பாக இடம்பெறும்.. இது கொங்கு ஒரிஜனல்)

                           0000000000000


Post Comment

வியாழன், மார்ச் 13, 2014

57 ஸ்னேகிதிகள்- ஒரு பார்வை



57 ஸ்நேகிதிகள் ஸ்னேகித்த புதினம் வா.மு கோமு
 எல்லோருக்கும் குழந்தைப்பருவம் தாண்டி இளமைக்கு வருவதென்பது பல புரியாத புதிர்களைக்கடந்து வரும் விஷயமாகத்தான் இருந்திருக்கும். எல்லோர் வாழ்விலும் பள்ளியை நேசிக்கச்செய்ய ஒரு பெண்ணும், பள்ளியை வெறுக்கச்செய்ய ஒரு டீச்சரும் நிச்சயம் இருப்பர். இருந்தாலும் நம்முடனேயே இருந்து கொண்டு நம்மை விட அதிகம் தெரிந்து வைத்திருக்கும் நண்பர்களைக் கண்டு அவர்கள் செய்வதை செய்து நம்மை பெரியவர்களாகக் காட்டிக் கொள்வோம். அதே போல எல்லார் வாழ்விலும் சொந்தத்திலோ பக்கத்து வீடுகளிலோ திருமணமாகாத, திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பாத ஒரு சித்தப்பனோ மாமனோ இருக்கலாம். அவர்கள் கதை இன்னும் சுவாரஸ்யமானதாக இருக்கும். என்னடா வாழ்க்கை இதுஎனப் புலம்புவார்கள். நமக்கொன்றும் புரியாதெனினும் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தால் மட்டும் போதும். எப்படியும் ஒரு ஐஸ்க்ரீமுக்கோ, சாக்லேட்டுக்கோ துட்டு நிச்சயம்.

 வாமு கோமுவின் கதைகளின் பிரதானம் மொழிநடை. அதுவும் கொங்குப் பகுதிகளில் வாழ்ந்துவிட்டு அல்லது ஓரிருநாள் தங்கிவிட்டு அங்கிருக்கும் பழக்கவழக்கங்களைப் பார்த்துவிட்டு வந்தவர்கள் நிச்சயம் அந்த பூமியை, மக்களின் இன்மையை உணர்வார்கள். இவரின் கதைகளைப் படிக்கும்போது புத்தகத்தின் வாயிலாக ஈரோட்டுக்கோ அவிநாசிக்கோ சென்று தொப்புக்கடீர் என்று விழுந்து விட முடிகிறது. அத்தனை எளிமையான, ஆர்வத்தை தூண்டும் எழுத்து.


 வாய்ப்பாடி சென்னிமலை தொட்டு ஈரோடு மாவட்டத்தை சுற்றி நடக்கும் கதைகள் வாமு கோமுவினுடையவை. அங்கு வாழும் வெகுளித்தனம் நிறைந்த கிராமத்து மக்களின் கதைகள். அந்த மண்ணுக்கே உரித்தான கொங்கு மொழியும் எள்ளளும் நக்கலும் கூடி கை கோர்க்குமிக்கதைகள் வாசிக்கும்போது ஒரு உற்சாகத்தையும் ஒரு ஆர்வத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.

 இரு நெடுங்கதைகள் சேர்ந்ததுதான் இந்த நாவல். பள்ளி செல்லும் பழனிச்சாமி, பள்ளியில் அடிக்கும் டெய்சி டீச்சர், வீட்டில் அடிக்கும் அப்பன், ஊர்சுற்றும் நண்பர் சகவாசம் என முதலாம் கதையில் கொங்கு மண்ணின் ஒரு சாதாரண சிறுவன் ஒருவனின் குழந்தைப் பருவம் மனக்கண்ணுக்குள் வருகிறது. டீச்சர் அடித்ததால் பள்ளிக்கு போக மறுக்கிறான் அப்பனிடம் அடிவாங்கிக்கொண்டு காட்டுக்குள் பனம்பழம் பொறுக்கப் போகிறான், சரளமாக கெட்டவார்த்தைகள் பேசுகிறான், சாதியைச் சொல்லி திட்டுகிறான், ரயிலேறிப்போய் சினிமா பார்க்கிறான், ஊர் எல்லைத் திரையரங்கின் போஸ்டர் பார்த்து என்னவாக இருக்குமென சந்தேகிக்கிறான் என பழனிச்சாமியின் பாத்திரம் அப்படியே என் பால்யகால நண்பர்கள் ரமேசான், சின்னக்குமாரு, பெரிய குமாரு, செந்திலான் அனைவரையும் நினைவூட்டுகிறது.

 என்னுடன் படித்தவர்கள்தான் என்றாலும் அவர்களுக்கு நிறைய கெட்டவார்த்தைகள் தெரிந்திருக்கும். இது பெரிய விஷயமில்லைதான் எனினும் அந்த வயதில் ஒரு கோபத்தை ஆற்றாமையை வெளிப்படுத்த இருக்கும் ஒரே வழி இதுதான். இது மட்டுமல்ல அவர்கள் அந்த வயதில் தெரிந்து வைத்திருக்கக் கூடாதென்று சொல்லப்படும் பல விஷயங்களையும் தெரிந்து வைத்திருந்தனர். இது போலத்தான் பழனிச்சாமிக்கு செந்தில் இக்கதையில். சிறுவன்தானே என கதையில் அவனைத் திருத்துகிறேன், மாற்றுகிறேன் பேர்வழி என்றில்லாமல் பழனிச்சாமியின் போக்கிலேயெ கதை பயணிக்கிறது. அவன் காண்பவை, உணர்பவை, பேசுபவை இவையெல்லாம் முதல்கதை.

 இரண்டாம் கதை மாரிமுத்துவினுடையது. முப்பத்தைந்து வயதாகியும் திருமணமாகாமல் காட்டை மாமனுக்கு குத்தகைக்கு விட்டுவிட்டு எந்நேரமும் போதையிலிருக்கும் ஒரு ஆசாமி. கூட ஒரு நாய் ராஜா. ஊர் பெண்கள் கூட கிண்டலடிக்கும் வகையில் திருமணம் செய்யாமல் தறிக்குப் போய் சம்பாதித்து அந்த வேலை வெறுத்து பல வேலைகளை முயற்சித்து, பின்னர் வேலைக்குப் போகப் பிடிக்காமல் குடியே கதி என்றிருக்கும் வேளையில், சாராயம் காய்ச்சும்போது போலீசில் மாட்டிக் கொள்கிறான். ஜாமீனில் வெளியே எடுக்கிறார் மாமன். மாமனுக்குத் தன்மீது பாசம் என்று நம்பி அவர் மகள் மீது ஆசைப்படுகிறான் மாரிமுத்து. இது எல்லாமே மாரிமுத்துவின் நிலத்திற்காக மாமன் போடும் வேஷம் என்றறிந்த பின்னர் இவர்களை விலகி தனக்கான ஒரு ஜோடியைத் தேடிக்கொள்கிறான். இது இரண்டாம் கதை.

பொதுவாகவே வாமு கோமுவின் கதைகள் விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வியல் அவர்தம் காதல், திருமணம், அவர்களின் கலாச்சாரம் போன்றவையும் கொங்கு பகுதிகளில் நிலவி வரும் சாதி சார்ந்த பிரச்சினைகளையும் பிரதிபலிக்கும். இந்த நாவலில் வரும் இருகதைகளை மட்டும் எடுத்துப் பார்த்தால் பழனிச்சாமி தன் குழந்தைப்பருவம் தாண்டி வெளியே இருக்கும் உலகத்தை கற்றுக்கொள்ள முயற்சிக்கிறான். ஒரு இளைஞனாக முயல்கிறான். தனக்கு முன் சென்றவர்கள் செய்ததை, செய்ததாய் சொன்னதை செய்கிறான். கல்வியையெல்லாம் முக்கியமாக கொண்டிராத, எப்படியும் தறி ஓட்டியாவது, உடல் உழைப்பினால் வாழ்ந்து விடலாம் என்று வாழும் மக்களின் வாழ்வு முறையாக இதைச் சொல்லியிருக்கிறார். மாரிமுத்துவின் கதையிலும் இதேதான். முப்பத்தி ஐந்து வயதிலும் எந்த வேலைக்கும் போகாமல் இருக்கும் ஒருவன். இத்தகையவர்களுக்குத் தேவையெல்லாம் அன்றைய தின மகிழ்ச்சி மட்டுமே. கல்வியின் மீது அக்கறையின்றி எதிர்காலம் குறித்த எந்த பிரக்ஞையுமின்றி வாழும் மக்களின் கதை.

 ஒரு பகுதி மக்களின் பிரச்சினைகள் மட்டுமே பேசும் கதைகள் என்றாலும் இவரின் எல்லாப் புத்தகங்களிலும் ஒரே மாதிரியான கதையும் காதலும் விஷயங்களும் தொடர்ந்து வாசிக்கும்போது கொஞ்சம் அயற்சியை ஏற்படுத்துகிறது. மொழி மட்டுமே ஒரே ஆறுதலாய் நீடிக்கிறது.


நாவல் | எதிர் வெளியீடு | பக்கங்கள் 184 | விலை ரூ. 110


Post Comment

வா.மு.கோமு கதைகள் ஒரு பார்வை

Tuesday, December 13, 2011

வா.மு.கோமு. கதைகள் ஒரு பார்வை



  வா.மு. கோமுவின் மண் பூதம் தொடங்கி கிட்டத்தட்ட அவருடைய அனைத்து புத்தகங்களையும் படித்திருக்கின்றேன். இப்போது ஒட்டுமொத்தமாக அவற்றை மறுவாசிப்பு செய்தேன். அவரைப்பற்றிய பொது பார்வையாக வைக்க படுவது அவருடைய மன தடைகளற்ற மொழி, குறிப்பாக பாலியல் குறித்து. இது உண்மை என்றாலும் அது மட்டுமே அவர் கிடையாது. அவர் புத்தகங்களில் உள்ள இன்னும் சில பரிமாணங்கள் இவ்வகையான பிம்ப கட்டமைப்பால் அடிபட்டு விடுகின்றன. 'மண் பூதம்', 'அழுகாச்சி வருதுங் சாமி' புத்தகங்களில் கதை கருக்கள் முற்றிலும் வேறானவை. 'கள்ளி' நாவலுக்கு பிறகு தான் இந்த பாலியல் குறித்த பிம்பம் அவர் மேல் விழுந்தது. அது கூட மிகை பிம்பங்கள் தான் உள்ளன. பாலியல் பற்றி முன்னரே கூட பலர் எழுதி உள்ளனர். தவிரவும் பாலியல் வர்ணனைகள் என்று அவருடைய ஆக்கங்களில் இருப்பதை விட அதை பற்றிய உரையாடல்கள், குறிப்பாக அவற்றை பற்றி பெண்கள் பேசும் பேசுக்கள் தான் அதிகம் உள்ளன. அவை எந்த வித தடைகளில்லாமல், மிக இயல்பாக உள்ளது தான் அவரை தனித்து காட்டுகின்றது. அவர் கதைகளில் வரும் பெண்கள் மிக மிக சுவாரஸ்யமானவர்கள். தங்கள் உடல் பற்றி, தேவைகள் பற்றி கூச்சம் கொள்ளாமல் அதை கொண்டாட்டமாக எண்ணுபவர்கள். பல ஆண்களை ஒரே நேரத்தில் பின்னால் அலைய வைப்பவர்கள், அதே நேரத்தில் அந்த ஆண்கள் மீது possessiveஆகா இருப்பவர்கள். இப்படி அவர்கள் ஒரு புதிர் தான், கதையில் வரும் பாத்திரங்களுக்கு மட்டுமல்ல, படிக்கும் நமக்கும் தாம்.

கொங்கு வட்டாரத்தில் உள்ள சாதி வன்கொடுமைகள் பற்றிய குறிப்புகள் நுட்பமாக அவர் கதைகளில் உள்ளது. கொங்கு பகுதியை சேர்ந்த பெருமாள் முருகன் படைப்புகளிலும் இதை காணலாம் என்றாலும் கோமு சற்று வேறு படுகின்றார். பெருமாள் முருகனின் கதைகளில், சாதிய கொடுமை மூஞ்சியில் அறைகின்றார் போல் வரும்.  கோமுவின் கதை மாந்தர்கள் (மாதாரிகள்) ஒரே அடியாக எதிர்ப்பதும் இல்லை, கொடுமைகளை அப்படியே ஏற்றுகொள்வதும் இல்லை.  அவர்கள் குசும்பும், லொள்ளும் மிக்கவர்கள், நேரம் கிடைக்கும் போது வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல் தங்கள் எதிர்ப்பை/இருப்பை பதிவு செய்பவர்கள். இருக்கும் வட்டத்தை மீறாமல்/மீறமுடியாமல் அதற்குள்ளேயே முடிந்ததை செய்பவர்கள். (ஒரு கதையில் மாதாரி, கவுண்டர் செய்த கொடுமைக்கு எதிர்வினையாக, அவர் கிணற்றில் குளித்து, மூத்திரம் பெய்து, தோப்பில் மலம் கழித்து, தன எதிர்ப்பை காட்டுகிறார்). இந்த வகையில், கோமு-சோ.தர்மன் படைப்புக்கள் ஒரு வகைமையாகவும் (குசும்பு, நக்கல்), பெருமாள் முருகன்-இமையம் படைப்புக்கள்(இறுக்கமான கதை சொல்லல்) இன்னொரு வகைமையாகவும், காண முடியும். ஒரே களம், நான்கு எழுத்தாளர்கள், இரு வேறு கதை சொல்லல் முறைகள்.

'Political Correctness' துளி கூட கோமுவின் படைப்புகளில் கிடையாது. தனக்கு தோன்றுவதை சொல்வதில் எந்த கூச்சமும், பாசாங்கும் அவரிடம் இல்லை. இசங்கள், எழுத்தாளர்கள் என அவர் பகடி செய்பவை பல. ராணி, தேவி, ராணி காமிக்ஸ் தனக்கு பிடிக்கும் என்று எந்த வித பாவனையும் இல்லாமல் சொல்ல துணிவு வேண்டும். பீடத்தில் இருக்கும் இலக்கியத்தை கீழே இறக்கும் தேவையான செயல் இது. சிறு டவுன்களில் நடக்கும் மாற்றம் நுட்பமாக பல கதைகளில் உள்ளன, குறிப்பாக அலைபேசி வந்த பிறகு ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள்.


இவை ஒரு புறம் இருந்தாலும், இரு முனையிலும் கூரான கத்தி போல், அவருடைய பலங்களே சில சமயம் எதிர்மறையாக செயல்படுகின்றன, குறிப்பாக அவருடைய சமீபத்திய ஆக்கங்களில் இதை காண முடிகின்றது. 'சந்தாமணியும் பிற கதை கதைகளும்' எடுத்துக்கொள்வோம். இதில் முதல் பகுதி 'பழனிச்சாமி' பள்ளியில்,  காதல் வயப்பட்டு, அதில் தோல்வி அடைவதோடு முடிகிறது. இதில் அந்த வயதில் ஏற்பதும் உடற் கவர்ச்சியைவிட, அவனுடைய 'உணர்ச்சி குவியலான' மனநிலை தான் முன்னிறுத்தப்படுகின்றது. இரண்டாம் பகுதி இதற்கு நேர்மாறாக, அவன் 'total emotional detachment', என்ற நிலையில் இருக்கின்றான், உடல் தான் பிரதானம் என்று கதை மாறுகின்றது. இந்த 'contrast' மிக முக்கியம், ஆனால் அது எப்படி சொல்லப்படுகின்றது? பெண்கள், பெண்கள், மேலும் பெண்கள் தான் இந்த பகுதியில்.  பழனிச்சாமியோடு உடல்கள் பற்றி, உறவு பற்றி பேசிக்கொண்டே இருக்கின்றார்கள். ஒழுக்கவியல் பார்வையிலோ, பெண்ணிய பார்வையிலோ இல்லாமல், சாதாரண வாசகன் என்ற நிலையில் இருந்து படித்தாலும் இந்த பகுதி முழுக்க சதை பிண்டங்களால் இறைந்து கிடக்கின்றது போல் தோன்றும். பெண்கள் இப்படி எல்லாம் பேசுவார்களா என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை, இப்படி இந்த பகுதி முழுக்க ஒரே வகை எழுத்து விரவி கிடக்க எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. பக்கங்களை நிரப்பும் செயலாக தான் இருக்கின்றது.  தன்னுடைய புத்தகங்களில் பாலியல் சார்ந்த விவரிப்புக்கள் கண்டிப்பாக இருக்கவேண்டும் என்று வாசகர்கள் எதிர்பார்பார்கள், அந்த எதிர்பார்ப்பைவிட அதிகம் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எழுதியது போல் உள்ளது. Victim of his own image. சலிப்பை விட ஒவ்வாமையை தான் இது ஏற்படுத்துகின்றது.

அதே போல் பகடி ஒரு சில இடங்களில், தனி மனித தாக்குதலாக மாறுகிறது. 'நாவலல்ல கொண்டாட்டம்' புத்தகத்தில் உள்ள 'பெண் கவிஞர்கள்' பற்றிய அத்தியாயம் ஒரு சான்று. பல பெண் கவிஞர்களின் கலவையாக ஒரு பாத்திரத்தை உருவாக்கி, அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை சார்ந்த விமர்சனங்கள் தேவையில்லாதவை. They are in bad taste. இன்னும் சில கதைகளில் போகிற போக்கில் பெண் கவிஞர்கள் பற்றி சில தாக்குதல் இருக்கின்றன. பாலியல் தொழிலாளி ஒருவர் அதை விரும்பி செய்வதாக ஒரு கதையில் உள்ளது. ஜமீலாவின் புத்தகம் படித்து அதை வேறு மாதிரி சொல்ல முயன்றதாக கோமு குறிப்பிடுகின்றார். More than being politically incorrect, such writing ends up leaving a bad after taste.  ஒரு தனித்த   எழுத்து முறை வசப்பட்ட பின் அதையே திரும்ப திரும்ப சொல்வது is working it to death. குறிப்பாக 'நாவலல்ல கொண்டாட்டம்'. கோமு தனது தனிப்பட்ட பாணி என்ற நிலையிலிருந்து, தன்னுடைய பழைய ஆக்கங்களை , பிரதிபலிக்கும்/நகலெடுப்பது என்ற நிலை நோக்கி செல்கிறார் அவருடைய சமீபத்திய  ஆக்கங்களில். 

கோமு கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டிய எழுத்தாளர். இதுவரை வரை அவரை படிக்காதவர்களுக்கு என்னுடைய பரிந்துரை 'கள்ளி', 'மண் பூதம்', 'அழுகாச்சி வருதுங் சாமி', 'ஒரு பிற்பகல் மரணம்'.

Post Comment