செவ்வாய், ஜூலை 10, 2012

பஞ்சும் நெருப்பும்!


வாமுகோமுவின் மற்றுமொரு சிறுகதை இந்த வார கல்கி யில் வெளிவந்துள்ளது.
அந்த இணைப்புக்கு செல்ல‌

***************************


திருப்பூர் சங்கீதா திரையரங்கில் அவர்கள் 3 படம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் என்றால் செல்வியும், ரமேஷும்தான். அட, அப்படியானால் அவர்கள் இளம் ஜோடிப் புறாக்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதை நொடியில் யூகித்திருப்பீர்கள். பின்னே இந்தக் காலத்தில் எங்கே அண்ணனும் தங்கையும் இணைந்து வந்து படம் பார்க்கிறார்கள்?

தனுஷை ‘போடா போடா’ என்று வீட்டுக்குத் துரத்துவதிலேயே குறியாய் இருந்தாள் காதலி! ‘ஒரு நிமிஷம்’ என்று தனுஷ் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டே நின்றான். எங்கே அந்தப் பெண்ணின் அப்பா வீட்டின் மாடி வந்து தனுஷின் கன்னத்தில் நாலு அப்பு அப்பி விடுவாரோ! என்ற பதைபதைப்பில் பார்வையாளர்கள் திரையிலேயே கவனமாய் இருந்தார்கள். இறுதியில் காதலி, தனுஷின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு விட்டு ஓடியதும் பார்வையாளர்கள் நிம்மதியானார்கள்.

தனுஷுக்கு இந்த மாதிரி கேரக்டர் பண்றது அல்வா சாப்பிடற மாதிரி. நீங்க ஒரு வாட்டி என் கையைப் பிடிச்சுட்டுப் போகவே மாட்டேன்னு நின்னுட்டு இருந்தீங்க ரமேஷ்... ஞாபகம் இருக்கா?" என்றாள் செல்வி. ரமேஷோ வேறு சிந்தனையில் இருந்தான். அவன் படத்தில் கவனமே செலுத்தாமல் வெறுமனே திரையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ரமேஷின் சிந்தனை முழுதும் மாலையில் நான்கு மணியைப் போல ஊத்துக்குளி ஆர்.எஸ்.போகவேண்டுமே! அம்மா அப்பாவின் கட்டளை ஆயிற்றே! என்றே யோசித்தபடி இருந்தான். அம்மா, அப்பா பேச்சை ஒரு நாள் கூட மீறியவன் இல்லை ரமேஷ். டிகிரி படிக்கையில் அரியர்ஸ் வைப்பதைப் பார்த்தவர், போதும்டா படிப்பு உனக்கு. என்னோட கடைக்கு வா! என்றதும் ‘சரிப்பா’ என்று சொல்லி விட்டான்.

 ரமேஷின் அப்பா ஜீவாபாய் ஸ்கூல் அருகே நோட்புக், ஜெராக்ஸ் என்று கூடிய கடை வைத்திருந்தார் பத்து வருடங்களாக! ஒரு வருடம் அந்தக் கடையில் பொறுப்பாய் அமர்ந்திருந்தவனுக்கு மண்ணரையில் அதேபோல் கடை ஒன்றைப் போட்டு அமர வைத்து விட்டார். கூடவே பல மாடல்களில் செல்ஃபோன்களை இறக்கி விற்பனைக் கடையாக மாற்றி ஒரு பெண்ணை வேலைக்குச் சேர்த்துக் கொண்டான். அவள் தான் செல்வி!

பஞ்சையும் நெருப்பையும் பக்கத்தில் வைத்தால்? அது தான் பற்றிவிட்டது என்கிறீர்களா? ஹயர் செகண்டரியோடு செல்வி படிப்பை முடித்துக் கொண்டவள்; மண்ணரை தான் சொந்த ஊரும். இவள் வீட்டுக்கும் ரமேஷின் வீட்டுக்கும் இரண்டே இரண்டு திருப்பங்கள் தான். செல்வியை வேலைக்கு வைத்தது இவன் ஏற்பாடல்ல! அப்பாவின் ஏற்பாடுதான். அப்பா என்றால் இப்படி இருக்க வேண்டும் என்று முனகுகிறீர்கள்! கடையும் வைத்துக் கொடுத்து, கடையில் ஒரு கண்மணியையும் போட்டு... அடடா! அடேங் கொன்னினானா! இன்னார்க்கு இன்னார் என்று எழுதி வைத்தவன் ரமேஷுக்கு லேமினேசனே போட்டு பத்திரப்படுத்தி விட்டான்.

சரி, யார் வலையை முதலில் விரித்து வீசியது? யார் போய் விழுந்து சிக்கியது என்கிறீர்களா? இருவருமே வலையைக் கையில் எடுத்து வீசிக் கொள்ளவேயில்லை! வாடிக்கையாளர்களின் முகம் கோணாமல் நடந்து கொள்ள செல்வி ஒரே மாதத்தில் கற்றுக் கொண்டாள். ரமேஷின் மிடுக்கான தோரணையும், அளவாய்ப் பேசும் குணத்தையும் கண்ட செல்வி உள்ளுக்குள் அவனை விரும்பத் தொடங்கினாள். ராக்காலக் கனவுகளில் ரமேஷ் கிச்சுக்கிச்சு மூட்டாமல், அடிக்கணக்கில் தள்ளி நின்றே காதலித்தான் கனவிலும் கூட. சே! கருப்பு வெள்ளையில் ஏன் பழைய படம் போல கனவு வருது? என்றே சலிப்படைந்தாள் செல்வி! ரமேஷிடம் இது பற்றிச் சொல்கையில் அவனுக்கும் அப்படித்தானாம். ஆக வலையை இருவருமே வீசி இருவருமே சிக்கிக் கொண்டார்கள்.

காதலனும் காதலியும் தினமும் பத்து மணி நேரம் பூங்கா, தியேட்டர் என்று எப்போதாவது சந்திக்காமல் எப்போதும் அருகில் இருப்பதற்குக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அப்படி கொடுத்து வைத்த காதலர்களாக ஒரு வருடத்தை ஓட்டி விட்டார்கள் இருவரும்! ஞாயிறு கடை விடுமுறை என்றாலும் தியேட்டர்கள் தான் திருப்பூரில் வீதிக்கு இரண்டு இருக்கிறதே! இதோ இன்றும் கூட தியேட்டரில் தான் இருக்கிறார்கள்.

ரமேஷ் தன்னுடைய பிரச்னையை, தியேட்டரினுள் சீட் தேடி அமர்ந்ததும் செல்வியிடம் சொல்லிவிட்டான். அவளுக்கு அது பிரச்னையாகவே படவில்லை. நம்பிக்கை நார் அவள் கையில் இருக்க உதிர்ந்த பூக்கள் வரிசையாய் வந்து ஒட்டிக் கொள்ளும் என்ற தைரியத்தில் சினிமாவில் ஆழ்ந்திருந்தாள். உனக்குப் பெண் பார்க்கப் போகிறோம். இன்று நான்கு மணிக்கு. அங்கே இங்கே என்று ஊர் சுற்ற போய் விடாதே!" காலையில் இவன் அப்பா நவீன ரக குண்டை இவனுக்கு எரிந்தார்.
சரிப்பா."

வேறு என்ன பேசப் போகிறான் அப்பாவை எதிர்த்து?

இது ஒரு பிரச்னையா? பெண்ணைப் பார்த்துட்டு பஜ்ஜி, சுவீட் சாப்பிட்டுட்டு காஃபி குடிச்சுட்டு வாங்க... பெண்ணைப் பிடிக்கலைன்னு சொல்லிட்டாப் போச்சு!"

அது பாவம் செல்வி, பொண்ணா இருந்துட்டு இப்படிச் சொல்றியே! எல்லாம் இந்த அப்பாவால வந்தது! எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிவையுங்கன்னு நான் கேட்டேனா? தக்காளிப் பழமாட்டம் என் கடையில ஒரு பொண்ணைக் கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட்டவரு யோசிக்க வேண்டாம்... தக்காளியை பையன் கொத்திக்குவான்னு!"

நான் வேணா நேரா உங்க வீடு வந்து உங்க அப்பாகிட்ட ரமேஷ் என்னோடு பாய்னு சொல்லவா?" என்றவளை பொய்யாய்க் கோபித்து, நானே பார்த்துக்கறேன் என்று சொல்லி வந்து விட்டான் ரமேஷ்.

இதோ -
பெண் வீட்டார் குடும்பம் கும்பிடு போட்டபடி வாங்க வாங்க" என்று அவர்கள் வீட்டு வாசலில் நின்று வரவேற்றது இவர்களை! ரமேஷின் மாமாவும், சித்தப்பா, சித்தியும் கூட வந்திருந்தார்கள். சொன்னால் சொன்ன மாதிரி டான்னு நாலு மணிக்கே வந்துட்டீங்க. வாங்க உட்காருங்க" பெரிதாய் மீசை வைத்திருந்தவர் ஹாலில் இருந்த நாற்காலிகளைக் கைகாட்டி இவர்களை அமர வைத்தார்.

பெண்ணுக்கு தாய் மாமாவாம்! மீசை வைத்த பொன்னம்பலம் போல இருந்தார். அவரே சகல விஷயங்களையும் சரளமாய்ப் பேசிக் கொண்டே இருந்தார். பெண்ணின் அப்பா அவர் பேசுவதற்கெல்லாம் பொம்மை போல தலையை ஆட்டி ஆமோதித்துக் கொண்டிருந்தார்.

புரோக்கரு சொல்லி இருப்பாருங்களே... எங்க பொண்ணு ஊத்துக்குளி ஸ்கூல்ல டென்த் வரைக்கும்தான் படிச்சுதுங்க. அப்புறம் நம்ம மளிகைக்கடையை மூணு வருஷமாய் அதே ஏவாரம் பார்த்துக்குதுங்க! இதுக்கு அக்காவை சேலத்துல கட்டிக் குடுத்து பொண்ணு ஒண்ணு பையன் ஒண்ணுங்க! இன்னிக்குப் பொண்ணு பார்க்க வர்ற தகவலைச் சொன்னதும் நானும் வர்றேன்னு புடியாய் புடிச்சுதுங்க. அவ்ளோ தூரத்துல இருந்து ஏஞ்சாமி இதுக்குன்னு.... எல்லா காரியம் நல்லபடி நடந்தா மண்ணரை ஒரு எட்டு மறுபடி நாம ஒருக்கா சேர்ந்து போயிட்டு வருவோம்னு சொன்னேனுங்க..." என்று பேசியபடி இருந்தார்.

எடுத்துச் சாப்பிடுங்க" என்று சொல்லி பெண்ணின் அம்மா ஸ்வீட், மிக்சர் கொண்டு வந்து வைத்தார். நம்ம ஊரு தானே! கூச்சப்படாம எடுத்துச் சாப்புடுங்க மாப்பிள்ளை" என்று மீசைக்கார மாமா சொன்னதும், இவனும் கூச்சம் துறந்து ஸ்வீட் எடுத்துச் சாப்பிட்டான். காஃபி தம்ளர்களைத் தட்டில் தாங்கிக் கொண்டு பெண் வந்து ஒவ்வொருவர் முன்பாகவும் தட்டை நீட்ட, ஆளுக்கொரு தம்ளரை எடுத்துக் கொண்டார்கள். பொண்ணுப் பிள்ளை முகத்தில் ஏதாவது வெட்கம் தட்டுப்படுகிறதா என்று பார்த்தான். அப்படி இல்லாமல் சாதாரணமாய் இருந்தாள் அவள். அழகிலும் எந்தக் குறையும் இல்லை! இந்தப் பெண்ணை வேண்டாம் என்று சொல்பவன் கண்ணைத் தின்று விட்டு வந்தவனாகத்தான் இருப்பான்!

என் பையன் நான் சொல்றதைத்தான் கேட்பானுங்க. காலம் வேற மாறிப்போச்சு. எதுக்கும் தனியா ரெண்டு பேரும் பேசி அவங்க சம்மதத்தைச் சொல்லட்டுமே!" என்றார் இவன் அப்பா! அதற்கு யாரும் மறுப்பே சொல்லாததால் வீட்டு படிக்கட்டுகள் ஏறி மாடிக்கு இருவரும் வந்தார்கள். எண்ணி இரண்டு வார்த்தைகள்தான் அவர்கள் பேசினார்கள்!
என்னைப் பிடிக்கலைன்னு எங்கப்பாகிட்ட சொல்லிடுங்க" என்றான் ரமேஷ்.
ஏன் அப்படிச் சொல்லணும்? எனக்கு உங்களைப் பிடிச்சிருக்கே!" என்றாள் அவள்.

நான் ஒரு வருஷமாய் ஒரு பொண்ணை லவ் பண்றேன். அதுக்குள்ள திடீர்னு என்னை இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டாங்க! பேச முடியலை!"
சரி நடங்க" இருவரும் கீழே வந்து விட்டார்கள்! பெண்ணின் மாமாவுக்கு ஆச்சர்யம்! அதுக்குள்ள போன சுடியில பேசிட்டு வந்துட்டாங்களே!
சொல்லும்மா... என்ன ரெண்டு பேருக்கும் சம்மதம்தானே!" என்றார் மீசைக்கார மாமா!

எனக்கு வேண்டாம் மாமா இவரு.அவருக்கு ஒரு காதலி இருக்காளாம் திருப்பூர்ல. அதை அவரு அப்பா, அம்மா கிட்டகூடச் சொல்றதுக்கு தைரியம் இல்லாதவரைக் கட்டிக்கிட்டு நான் காலம்பூராவும் சிரமப்படணும்..." சொல்லிவிட்டு பொண்ணுப்பிள்ளை வீட்டுக்குள் போய்விட்டது!.

இன்று மண்ணரை பக்கம் யாரேனும் போனால் செல்ஃபோன் மாடல்களை வாடிக்கையாளர்களுக்குக் காட்டிக் கொண்டும், விளக்கிக் கொண்டும் நிற்கும் ரமேஷை பார்க்கலாம். கூடவே கல்லாவின் முன் சேரில் கால் மேல் கால் போட்டு அமர்ந்தபடி காதில் வாக்மேன் செருகிப் பாடலை ரசித்தபடி அமர்ந்திருக்கும் செல்வியையும் பார்க்கலாம்!

நன்றி..கல்கி ..

நன்றி சிபி செந்தில்குமார்...

*************************
.

Post Comment

திங்கள், ஜூலை 09, 2012

புள்ளி பிசகிய கோலம்

நன்றி :இனிய உதயம்...நக்கீரன் குழுமம்..


            முருகம்பாளையத்தில் அருணாவின் வீட்டைக் கண்டுபிடிப்பதில் பாலகிருஷ்ணனுக்கு சிரமம் ஒன்றும் இருக்கவில்லை. கிராமத்தில் மொத்தமே முப்பது வீடுகள்போலதான் இருந்தன. ""ராமசாமி கவுண்டர் வீடு எதுங்க?'' என்று மாரியம்மன் கோவில் வாயிலில் நின்றிருந்த பெரியவரிடம் இவன் விசாரிக்கவும், ""இதென்னப்பா இதான்'' என்று அவரே கூட்டி வந்து விட்டார்.

""ராமசாமி, உன்னியப் பாக்குறதுக்கு ஒரு பையன் வந்திருக்குது பாரு'' என்று புங்கைமர நிழலில் கயிற்றுக்கட்டிலில் படுத்திருந்த பெரியவரிடம் அவர் சொல்லவும், கட்டிலில் கண்மூடிப் படுத்திருந்த ராமசாமி கண்திறந்து இவனைப் பார்த்தார்.

""யாருன்னு அடையாளம் தெரியலையே அப்புனு! தொரட்டிக் காடு ராசாத்தி பையனாட்ட சாடை தெரியுதே!'' படுத்திருந்தவர் எழுந்து கட்டிலிலேயே காலைத் தொங்கப் போட்டு அமர்ந்தார். உருமாலைத் துண்டை அவிழ்த்து விசிறி ஈக்களை விரட்டினார்.

""நீங்க பேசீட்டு இருங்க. ஆடுகள் தெக்கால காட்டுக்குள்ளார போயிடும். ஒரு எட்டு போய் பார்த்துட்டு வர்றேன்'' என்று பால கிருஷ்ணனைக் கூட்டிவந்த பெரிய வர் கவ்வக் கோலை ஊன்றிக் கொண்டே சென்றார்.

""ஐயா, நானு திருப்பூர்ல பனியன் கம்பெனில கட்டிங் மாஸ்டரா இருக்கணுங்க ஐயா. சொந்த ஊரு தஞ்சாவூரு. திருப்பூருக்கு பொழைக்க வந்து வருஷம் மூனு ஆயிப் போச்சுங்க. ஆண்டிகாட்டுல தானுங்க ஒரு சின்ன ரூம்ல தங்கியிருக்கணுங்க. பக்கத் துலயேதானுங்க என்னோட கம்பெனி'' என்றான் பால கிருஷ் ணன் பெரியவரிடம்.


""அதெல்லாஞ் செரி அப்புனு... மகராசனா பொழை... என்கிட்ட என்ன சோலின்னு வந்திருக்கீன்னு தான் நெகா சிக்க மாட்டிங்குது. காமாலையா உனக்கு... வேர் 

அரைச்சுத் தர்றதுன்னா காத்தால நேரத்துல வெறும் வவுத்துல இருக்கத்தான் மருந்து குடிக் கோணுமப்பா... மத்தியானத்துல வந்திருக்கியே அவ்ளோ தூரத்துல இருந்து! இப்பிடி  எம் பக்கத்துல கட்டல்ல உட்காரு'' என்றவர் அருகில் கட்டிலில் ஓரமாய் பாலகிருஷ்ணன் உட்கார்ந்தான்.

""உனக்கு பச்சத் தண்ணி குடுக்கக் கூட ஊட்டுல ஆள் இல்லியப்பா... என் சம்சாரம் ஆடுகள ஓட்டிட்டு காட்டுக்கு போயிட்டா! மருமவ ஸ்கூல் டீச்சராப் போறா! என்னோட பையன் தவுடு புண்ணாக்கு வாங்கிட்டு வர சென்னிமலை போயிட்டான். காலுக்கு 

அவட்டை போனதுல இருந்து ஊட்டுப் படி கூட ஏற முடியறதில்லைப்பா. வந்த சோலிய நீ சொல்லு.''
""உங்க பொண்ணு அருணா என்கூடத்தான் கம்பெனில வேலை செய்யுதுங்க ஐயா.''

""அருணாவா! ஓஹோ! இப்ப திருப்பூர்லயா இருக்குது? எங்கியோ பாம்பேன்னு அன்னிக்கி ஒருக்கா சொன்ன ஞாவகமப்பா... நல்லா இருக்காப் லையா? என்னைய அப்பன்னு எங்கீம் சொல்லாதே!''

""அருணா சொல்லலீங்க ஐயா. கம்பெனில வேலைக்கி சேரும்போது வீட்டு அட்ரஸ், அப்பா- அம்மா பேரு எல்லாம் எழுதிக்குடுக்கணுங்க  ஐயா. அப்போத்தான் வேலைக்கே சேர்த்திக்குவாங்க. இல்லின்னா கம்பெனில சேர்த்திக்க மாட்டாங்க. ஒரு நாலஞ்சி மாசமா வேலைக்கி வந்துட்டு போயிட்டு இருக்குதுங்க... ரொம்ப அமைதியான பொண்ணு. ஜாஸ்தி யாருகிட்டயும்  பேச்சு வச்சுக்கறதே இல்ல.''

""எங்க தங்கி இருக்குதாம்?''

""பாண்டியன் நகர்ல எம்பட மாதிரியே சின்ன ரூம்லதானுங் கய்யா... கொஞ்சம் தூரம்தான். நடந்து போயிட்டு வந்துட்டு இருக்குதுங்க. ஒரு வாட்டி காய்ச்சல் வந்து என்னோட ரூம்ல கெடையில கெடந்தனுங்க ஐயா... போன மாசம்தானுங்க. அப்போ அருணா வந்துதான் எனக்கு கஞ்சி வெச்சு ஊத்திட்டு போச்சுங்க. வெளியூர்ல இருந்து வந்து தனியா அனாதையா நோவுல கெடக்கானேன்னு, கூட வேலை செஞ்ச பழகினவங்ககூட நெனச்சிப் பார்க்கலை பாருங்க!''

""சரி உடுப்பா... இதைச் சொல்றதுக்கா திருப்பூர்ல இருந்து பஸ் ஏறி இந்த பட்டிக்காட்டுக்கு வந்தே நீ? இந்தக் காலத்து புள்ளைங்களை நெனச்சா எனக்கு ஒரு நிதா இருக்குது!''

""இல்லீங்கய்யா... எப்பிடி உங்க கிட்ட இந்த விஷயத்தை ஆரம்பிக் கிறதுன்னுதான் சின்ன தயக்கம்... நான் கூலிக்காரப்பயல்தானுங்க... உங்களைப்போல காடு கரை இல்லாதவன் நானு...''

""சுத்தி வளைக்காமப் பேசுப்பா... என்ன பிரச்சனை உனக்கு?''

""வந்துங்கய்யா... அருணாவை பொண்ணு கேட்கத்தான் நான் வந்தது'' என்று பாலகிருஷ்ணன் இழுவை போட்டுப் பேசினான்- பெரியவரின் முகம் போகும் போக்கைப் பார்த்தபடி!

""ஏப்பா, உனக்கு பைத்தியமா? பைத்தியக்காரனாட்ட என்கிட்ட வந்து பேசிட்டு இருக்கே?''

""இல்லீங்கய்யா... என்னோட அப்பா அம்மாதான் இந்த விஷயத்தை உங்ககிட்ட வந்து பேசி இருக்கணும். நான் தனியா வந்து உங்ககிட்ட பேசுறது தப்புத்தான்.''

""எல்லாமே தப்புதான். இனி பெரியவங்க வேற கூடி உட்கார்ந்து பேசணுங்றியா இந்த விசயத்தை... ஆளும் அவனும்... போப்பா நீ மொதல்ல.''

""இல்லீங்கய்யா...''

""என்ன நொள்ளீங்கய்யா...'' என்றவர் கட்டிலை விட்டிறங்கி தொண்டுப்பட்டி நோக்கிச் செல்லவும் இவ னும் எழுந்தான். பெரியவர் முதுகில் கயிற்றுக் கட்டிலின் கயிற்றுக் கோடுகள் அச்சு மாதிரி பதிந்திருப் பதைப் பார்த்தான். அதே போல் அவர் வாழ்விலும் எதுவோ அருணாமீது அச்சுபோல பதிந்திருக் கிறதோ என்ற நினைப்பில், ""போயிட்டு வர்றேனுங்கய்யா'' என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினான்.

பாலகிருஷ்ணனுக்கு உறக்கம் வந்தபாடில்லை. இன்று நேற்றல்ல. என்று அருணா இவன் அறைக்குத் தேடிவந்து இவன் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு அரிசிக் கஞ்சி செய்து கொடுத்துவிட்டுப் போனாளோ அன்றிலிருந்தே அப்படித்தான்.

      
கம்பெனியில் அருணாவிற்கு எல்லாரும் பட்டப்பெயர் வைத்தி ருக்கிறார்கள். ஊமைச்சி! ஒரு பெண் எதுவும் பேசாமல் தன் வேலையில் மட்டுமே கவனமாய் இருந்தால் பட்டப்பெயர் சூட்டி விடுவதா? நண்பர்கள் தான் ஊமைச்சி என்று அவளைக் குறிப்பிட்டுப்  பேசுகிறார்கள் என்றால் பெண்களும்கூட அவளை ஊமைச்சி என்றுதான் பேசுகிறார்கள். இதில் பெயர் சூட்டியதே கூலிபாளையத்திலிருந்து வரும் கோகிலா தானாம்.


கட்டிங் மாஸ்டர் சுந்தரம் பெண்கள் விஷயத்தில் அப்படி இப்படித்தான். அவன் இரண்டு தினங்களுக்கும் முன் இவனிடம், "ஊமைச்சி என்னை கன்னத்துல அடிச் சிட்டாள் பாலகிருஷ்ணா. சினிமாவுக்கு போகலாம்னு கூப்பிட்டேன். இது ஒரு தப்பா? வரலைன்னா வரலைன்னு சொல்லிட்டுப் போறது! கையை நீட்டுறது என்ன பழக்கம்? ஒரு நாளைக்கு வசமா என்கிட்ட சிக்கீட்டு சீக்கி அடிக்கப் போறா பாரு ஊமைச்சி. அன்னைக்குத் தெரியும் சுந்தரம் யார்னு அவளுக்கு! டெய்லரிங் செக்சன்ல எத்தனை பொண்ணுக இருக்குதுக... சந்தோ ஷமா கலகலப்பா பேசிட்டு சிரிச்சுட்டு... நீயும் பார்க்கிறே தானே! இவ மட்டும் எந்த நேரமும் புருசனை தின்னுட்ட வளாட்டதானே வேலை பார்த்துட்டு இருக்கிறா! சரி, ஒன்னும் மண்ணா கெடந்து வேலை செய்யுறோ மேன்னு எதாச்சும் தமாஸ் பேசினா திருப்பி ஒரு பேச்சு உண்டா? மொறைப்பு வேற ஊமைச்சிக்கி. இப்பத்தான் நேத்திக்கி கல்யாணம் ஆனவளாட்ட குனிஞ்சு தலை நிமிராம ஒரு அன்ன நடை! ஓடி உதைக்கலாம்னுதான் இருக்கு! பத்தினின்னு மனசுல நெனப்பு' என்று பேசியிருந்தான்.

பாலகிருஷ்ணனுக்குத்தான் சங்கடமாக இருந்தது. நேசிக்கும் பெண்ணைப் பற்றி நண்பன் சொன்னால் சங்கடம்தானே! ஆனால் அருணா பாலகிருஷ்ணனிடம் கூட நின்று நாலு வார்த்தை பேசியதில்லையே! ஒருதலை விருப்பம்தானே இவனுடையது! இருந்தும். "சுந்தரம் மோசமான ஆள். அவனை நீ கைநீட்டி அடித்தது தவறு அருணா. எதற்கும் கவனமாய் இரு. அவன் எப்போது என்ன செய்வான் என்று தெரியாது' என்றுதான் சொல்லிவிட வேண்டுமென நினைத் திருந்தான். ஆனால் அதற்குள்தான் இன்று எல்லாமும் நடந்து முடிந்துவிட்டதே!

சுந்தரம் சொன்னதுபோல் செய்துவிட்டான். காலையில் டீ டைமில் அருணாவை சுவரில் சாத்தி அவள் உதட்டை நான்கு பேர் பார்க்க கடித்து விட்டான். 

      
                                     
அருணாவும் சும்மா இருக்கவில்லை. சுந்தரத்தை கையால் கீழே தள்ளி விட்டு காலால் நான்கு எத்து எத்தி விட்டாள். "கோ' என்று வேறு அழு தாளே! அது என்ன அவள் குரல் முரட்டுக் குரலாய் அப்படி மாறி விட்டது?


""அடப் பன்னாடைகளா! 

எங்க போனால்தான்டா என்னை நிம்மதியா வாழவிடுவீங்க? 

நானொரு பொட்டையின்னு காட்டிக்காம வேலை புடிச்சு ஆறு மாசமா வவுத்துப் பாட்டுக்கு வேலை செஞ்சனே! அதுலயும் மண் அள்ளி போட்டுட்டீங்களேடா! அதுகூட பொறுக்கலையாடா உங்களுக்கு? செத்தாத்தான் உடுவீங்களாடா! எங்க தாண்டா எங்களை நிம்மதியா பொழைக்க உடுவீங்க? பஸ் ஏறினாலும் பாதியில இறங்கிடறோம். ரயில் ஏறினா லும் பாதியில இறங்கிடறோம். நிம்மதியா அக்கடான்னு தங்கி வேலை செஞ்ச என்னை துன்பம் பண்ணி பாதி யில போக வச்சுட்டீங்ளேடா! இனி எத்தனை நாளைக்கு ஊர் ஊரா சுத்துவனோ, எத்தன நாளு கொலப்பட்டினி கெடப்பனோ! எப்ப எனக்கு சாவு வருமோ! ஐயா! எங்க ஊடும் ஒத்துக்கல- எங்க ஊரும் ஒத்துக்கல! அப்பன் ஒத்துக்கல பெத்த ஆயாளும் ஒத்துக்கல!'' என்று பாட்டாய் பாடிக்கொண்டு போய் விட்டது அருணா என்கிற அருணாச்சலம் கம்பெனியை விட்டே!

எங்கு தேடி இந்த நகரில் கண்டுபிடிப்பான் பால கிருஷ்ணன் அந்த திருநங்கையை? கண்டுபிடித்தாலும் இவனால் என்ன செய்துவிட முடியும்? அவன் மனசிலிருந்து அருணா என்கிற திருநங்கை வெளிறே சிலகாலம் ஆகும்தான்


.http://www.nakkheeran.in/users/frmArticles.aspx?A=13445

நன்றி :இனிய உதயம்...நக்கீரன் குழுமம்..

Post Comment

சனி, ஜூலை 07, 2012

இலக்கிய மீட்டிங்கு!!!!!!!



இப்பொழுது அண்ணன் பழனிச்சாமி
தன் எழுத்துலக அனுபவங்களை
மேடையில் பகிர்ந்து கொள்வார்!
ஆயிரக்கணக்கில் இங்கு கூடியிருக்கும்
எழுத்துலக ரசிகர்களே, ரசிகைகளே
பிரியத்திற்குரிய தோழர்களே தோழிகளே
மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் ஜாம்பவான்களே
உங்கள் அனைவருக்கும் என் முதற்கன் வணக்கங்கள்!
.........கிங்பிஷர்
தமிழில் சிறந்த கவிதைகளை எழுதியவர் யாரென்றால்
தமிழில் சிறந்த சிறுகதைகளை எழுதியவர் யாரென்றால்
தமிழில் சிறந்த நாவலை எழுதியவர் யாரென்றால்
.......கிங்பிஷர்
யார் யாரையோ சொல்வேனென்று உங்கள் விழிகள்
என்னையே நோக்குகின்றன பரிதவிக்கின்றன
என்னை நாவலுக்கு சொல்வானென்றும்
என்னை சிறுகதைக்கு சொல்வானென்றும்
மேடையில் அமர்ந்திருக்கும் பெருந்தகைகள்
காத்திருக்கிறார்கள் இந்த இனிய மாலைப் பொழுதினிலே!
..........கிங்பிஷர்
கவிதையாகட்டும் சிறுகதையாகட்டும் நாவலாகட்டும்
வேறு எந்தக் கருமங்களாகட்டும்
இந்த பழனிச்சாமி ஒருவன்தான் சிறந்தவன்
என்பதை இந்த இலக்கிய மேடையில்
அறிவிப்பதில் கூச்சநாச்சம் எதுவுமில்லை
அப்படிச்சொன்னாலும் அது ஒன்றும் மிகையாகாது!
என்று கூறி என் சிற்றுரையை முடித்துக்கொள்கிறேன்.
நன்றி! வணக்கம்! தமிழ் வாழ்க!
-வா.மு.கோமு

Post Comment

வியாழன், ஜூலை 05, 2012

சுந்தரேசன் C/Oவிஜயா

வாமுகோமுவின் ஒரு அழகிய கதை இந்த வார ஆனந்தவிகடனில் வெளிவந்துள்ளது..படித்து கருத்துகளை நமக்கு அனுப்பவும்...நன்றி...









Post Comment